کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۴ - و قال ایضاً یرثی الصّدر السّعید رکن الدّین مسعود — بر هیچ آدمی اجل ابقا نمی کند
- شمارهٔ ۴ - وله ایضا — منعما شکرهای انعامت
- شمارهٔ ۵ - و قال ایضا — غریب و خسته و درمانده ام خداوندا
- شمارهٔ ۶ — دوش ناگاه نعره یی بر خاست
- شمارهٔ ۷ — از چه می افتد از برای خدای
- شمارهٔ ۲ - وله ایضا — ای خداوند من و مخدوم من
- شمارهٔ ۳ - وله ایضا — اسبی دارم که دور از اسبت
- شمارهٔ ۱ - اسب — مهروی من بخواست به عزم شکار اسب
- شمارهٔ ۱۴ - وقال — مفتی دین مروت ای که فلک را
- شمارهٔ ۹ - وله ایضا — داستان ظالمی چون خوانداز دفتر کسی
- شمارهٔ ۸ - وله ایضا — مرا دوستی گفت قانع شو، ایرا
- شمارهٔ ۱۳ - و قال فی الشکایة — یا رب تو آگهی که درین اندر سال عمر
- شمارهٔ ۱۱ - و قال فی وصف البناء — ..... از ارم لطیف ترست
- شمارهٔ ۱۲ - و قال ایضاً — ای زمین تو آسمان زحل
- شمارهٔ ۱۵ - وقال یصنف فصد الممدوح — ای بزرگی که همت تو شکست
- شمارهٔ ۱۰ - وله ایضا — زهی یار من نیست همتاش و الله
- شمارهٔ ۱۷ - و قال — هیچ صحبت مباد با عامت
- شمارهٔ ۲۰ - و قال ایضاً — نیست معلونه مگر این شجره
- شمارهٔ ۲۱ - و قال ایضاً — مفتی ملت انعام و کرم
- شمارهٔ ۱۹ - و قال ایضاً — آیا ستوده خصالی که بر سپاه نیاز
- شمارهٔ ۲۲ - وقال ایضاً — هرچه آن از مراسم سخن است
- شمارهٔ ۲۳ - و قال ایضاً — آنچنان گشته‌ای نهان پس ریش
- شمارهٔ ۱۶ - و قال فی التهدید — زمن کدام کریم حلال زاده بود
- شمارهٔ ۱۸ - و قال — زهی سپهر محلی که دون رتبت توست