کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۶۹ - ایضا له — ز من بشنو حدیث بخل خواجه
- شمارهٔ ۲۷۴ - وله ایضا — آه از این زندگیّ ناخوش من
- شمارهٔ ۲۷۱ - وله ایضا — ما نه مردان سرپنحه و بازوی توایم
- شمارهٔ ۲۶۸ - ایضا له — ای سروری که در دهن نفس ناطقه
- شمارهٔ ۲۷۵ - وله ایضا — مژده کاقبال تو ز ناگه داد
- شمارهٔ ۲۷۰ - ایضاً له — ای همه عادت تو لطف و مواسا کردن
- شمارهٔ ۲۷۳ - ایضا له — مجلس سامیّ مجد الدّینی ای کان هنر
- شمارهٔ ۲۷۲ - وله ایضا — قدوۀ اهل مهانی ای که هست
- شمارهٔ ۲۷۶ - وله ایضا — بجز از غصّه های مشکل من
- شمارهٔ ۲۷۷ - ایضا له — سرورا رسم تصوّف آن بود
- شمارهٔ ۲۸۳ — دو چیز من بدعا خواستم همی ز خدای
- شمارهٔ ۲۸۰ - وله ایضاً — ای ز تو کار همه کس بر مراد
- شمارهٔ ۲۸۲ - وله ایضا — ای ز گردون بشرف برده سبق
- شمارهٔ ۲۷۸ - ایضا له — برون رفتم از خانه دی نگهبان
- شمارهٔ ۲۷۹ - و له ایضاً — ای کف راد تو معمار جهان
- شمارهٔ ۲۸۱ - و له ایضاً — ای به گه جود چو گل تازه رو
- شمارهٔ ۲۸۶ - ایضا له — بس کن ای سرد ناخوش احمق
- شمارهٔ ۲۸۸ - ایضا له — خواجه مختص ز بس که مختصرست
- شمارهٔ ۲۹۰ - ایضا له — خواجگانی که پیش ازین بودند
- شمارهٔ ۲۸۷ - .له ایضا — آن زن که پریر آمد در عقد نکاحت
- شمارهٔ ۲۸۹ - ایضا له — هر کو به هنر کند مباهات
- شمارهٔ ۲۹۱ - وله ایضا — بغربت اندر اگر صد هزار سیم و زرست
- شمارهٔ ۲۸۵ - ایضا له — ای خبر داری که شوخان جهان
- شمارهٔ ۲۸۴ - ایضاً له — ای خداوندی که هر ساعت دل و دست ستم