کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۱۸ - وله ایضا — چون شدی خشمناک بر بنده
- شمارهٔ ۳۲۱ - وله ایضا — این همه سرکشی مکن بر من
- شمارهٔ ۳۲۲ - وله ایضا — در ضمیرم اگر چه کم گویم
- شمارهٔ ۳۱۶ - و له ایضاً — زهی حرّی که ثابت کرد جودت
- شمارهٔ ۳۱۷ - وله ایضا — ای کریمی که در آفاق جهان
- شمارهٔ ۳۱۹ - ایضا له — جهان لطف و کرم افتخار اهل قلم
- شمارهٔ ۳۲۳ - وله ایضا فی مذمة الدّنیا — تا کی این رنج روزگار بری ؟
- شمارهٔ ۳۲۰ - در مدح صدر قوام الملّة و الدّین ابراهیم بنداری گوید و به دمشق فرستد. — نسیم باد صبا هیچ عزم آن داری
- شمارهٔ ۳۲۴ - وله ایضا — ایا حرّی که دستت گاه بخشش
- شمارهٔ ۳۲۶ - ایضا له — ایا صدری که در بازار دانش
- شمارهٔ ۳۲۵ - ایضاً له — ای که دایم بسر انگشت دها
- شمارهٔ ۳۲۷ - و له ایضا — بزرگی را همی دانم که هرگز
- شمارهٔ ۳۲۹ - وله ایضا — ای لطف تو آب زندگانی
- شمارهٔ ۳۳۱ - ایضا له — آن ریش فلان مزد قانی
- شمارهٔ ۳۳۰ - وله ایضا — بجان آفرینی که نزدیک عملش
- شمارهٔ ۳۲۸ - ایضا له — بر سر ما آمد ابر بهمنی
- شمارهٔ ۳۳۴ - وله ایضا — جهان فضل و فضایل امام ربّانی
- شمارهٔ ۳۳۷ - ایضا له — اگر کسی پسری را از آن تو بکشد
- شمارهٔ ۳۳۳ - ایضا له — کرده یی ژار با من انعامی
- شمارهٔ ۳۳۹ - وله ایضا — دوستی دارم چون ناخن‌گیر
- شمارهٔ ۳۳۲ - ایضا له — جو همی خواستم پریر به شعر
- شمارهٔ ۳۳۶ - ایضاً له — ای صاحبی که گر بمثل رای باشدت
- شمارهٔ ۳۳۵ - وله ایضا — ای صفات کرمت روحانی
- شمارهٔ ۳۳۸ - و قال ایضاً — بلند قدرا آنی که در علاج نیاز