خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- غزل شمارهٔ ۲۶۷ — ز باغت بجز بوی و رنگی نبینم
- غزل شمارهٔ ۲۶۹ — طاقتی کو که به سر منزل جانان برسم
- غزل شمارهٔ ۲۶۸ — ز باغ عافیت بوئی ندارم
- غزل شمارهٔ ۲۷۲ — دلا رازت برون نتوان نهادن
- غزل شمارهٔ ۲۶۵ — تو را در دوستی رائی نمی‌بینم، نمی‌بینم
- غزل شمارهٔ ۲۷۰ — دارم سر آنکه سر برآرم
- غزل شمارهٔ ۲۶۶ — دست از دو جهان کشیده خواهم
- غزل شمارهٔ ۲۷۱ — از گلستان وصل نسیمی شنیده‌ام
- غزل شمارهٔ ۲۷۶ — ای صبح مرا حدیث آن مه کن
- غزل شمارهٔ ۲۷۳ — خرمی کان فلک دهد غم دان
- غزل شمارهٔ ۲۷۵ — سوختم چون بوی برناید ز من
- غزل شمارهٔ ۲۷۹ — رخش حسن ای جان شگرفی را به میدان درفکن
- غزل شمارهٔ ۲۷۸ — دلا با عشق پیمان تازه گردان
- غزل شمارهٔ ۲۸۰ — دلم دردمند است باری برافکن
- غزل شمارهٔ ۲۷۴ — برون از جهان تکیه جایی طلب کن
- غزل شمارهٔ ۲۷۷ — غصهٔ آسمان خورم دم نزنم، دریغ من
- غزل شمارهٔ ۲۸۲ — ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی من
- غزل شمارهٔ ۲۸۶ — ای لعل تو پرده‌دار پروین
- غزل شمارهٔ ۲۸۵ — بر سر بازار عشق آزاد نتوان آمدن
- غزل شمارهٔ ۲۸۳ — از عشق دوست بین که چه آمد به روی من
- غزل شمارهٔ ۲۸۴ — ای باد بوی یوسف دلها به ما رسان
- غزل شمارهٔ ۲۸۸ — تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز من
- غزل شمارهٔ ۲۸۷ — روی است به‌نام‌ایزد یا ماه تمام است آن
- غزل شمارهٔ ۲۸۱ — آب و سنگم داد بر باد آتش سودای من