خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۵ — سینه پُر آتشم چو میغ از تو
- غزل شمارهٔ ۲۹۰ — در یک سخن آن همه عتیبش بین
- غزل شمارهٔ ۲۸۹ — تا دل غم او دارد نتوان غم جان خوردن
- غزل شمارهٔ ۲۹۳ — آخر چه خون کرد این دلم کامد به ناخن خون او
- غزل شمارهٔ ۲۹۴ — تو چه دانی که از وفا چه نمودم به جای تو
- غزل شمارهٔ ۲۹۶ — شد آبروی عاشقان از خوی آتش‌ناک تو
- غزل شمارهٔ ۲۹۲ — درد دل گویم از نهان بشنو
- غزل شمارهٔ ۲۹۱ — شب من دام خورشید است گوئی زلف یار است این
- غزل شمارهٔ ۳۰۰ — در عشق داستانم و بر تو به نیم جو
- غزل شمارهٔ ۳۰۱ — بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست او
- غزل شمارهٔ ۳۰۴ — افدی بنفس من بدت فی‌المهد عنی غافله
- غزل شمارهٔ ۲۹۸ — چه کرده‌ام بجای تو که نیستم سزای تو
- غزل شمارهٔ ۳۰۲ — ای تماشاگاه جان‌ها طرف لاله‌ستان تو
- غزل شمارهٔ ۲۹۹ — پشت پایی زد خرد را روی تو
- غزل شمارهٔ ۳۰۳ — رخت تمنای دل بر در عشاق نه
- غزل شمارهٔ ۲۹۷ — گرچه جانی از نظر پنهان مشو
- غزل شمارهٔ ۳۰۶ — هست به دور تو عقل نام شکسته
- غزل شمارهٔ ۳۰۷ — در دستت اوفتادم چون مرغ پر بریده
- غزل شمارهٔ ۳۱۰ — در صبوح آن راح ریحانی بخواه
- غزل شمارهٔ ۳۱۲ — ای دل به جفات جان نهاده
- غزل شمارهٔ ۳۰۵ — خیال روی توام غم‌گسار و روی تو نه
- غزل شمارهٔ ۳۰۸ — ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداخته
- غزل شمارهٔ ۳۰۹ — سرمستم و تشنه، آب درده
- غزل شمارهٔ ۳۱۱ — ای برقرار خوبی، با تو قرار من چه