خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۷ — آن لعل که گنج شایگان‌ست کجاست؟
- شمارهٔ ۸ — زین‌سان که به زیر پای غم گشتم پست
- شمارهٔ ۹ — اکنون که ز سبزه آسمانی شد دشت
- شمارهٔ ۱۰ — چون خسرو گل به جای جمشید نشست
- شمارهٔ ۱۳ — گر سرو سهی به قد او ماند راست
- شمارهٔ ۱۱ — نرگس که مدام خوش‌دل و سرمست است
- شمارهٔ ۶ — بر گردش چرخ چون نمی‌باشد دست
- شمارهٔ ۱۲ — مه ذره‌ای از مهر رخ مهوش ماست
- شمارهٔ ۱۴ — ای آن که شبت جیب ثریا بگرفت
- شمارهٔ ۱۵ — ای چشم تو مخمور و من از چشم تو مست
- شمارهٔ ۱۶ — هر چند که یک موی نَیرزم بر دوست
- شمارهٔ ۱۷ — بر خاک درت غم‌ست کو محرم ماست
- شمارهٔ ۱۸ — چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست
- شمارهٔ ۲۱ — از چشم تو هر که مِی‌پرستی آموخت
- شمارهٔ ۲۰ — می‌گفت مگر ملامت از ما بگرفت
- شمارهٔ ۱۹ — ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ست
- شمارهٔ ۲۵ — گر یار نه آن بود که ره می‌پیمود
- شمارهٔ ۲۴ — آن کو به سوی کعبه مرا راه نمود
- شمارهٔ ۲۶ — دیدیم که در کعبه به جز یار نبود
- شمارهٔ ۲۷ — آن‌ها که دوای دل افگار کنند
- شمارهٔ ۲۳ — با اشک و رخ ار سیم و زرت گردانند
- شمارهٔ ۲۸ — مستان چو هوای در میخانه کنند
- شمارهٔ ۲۹ — هر کو لب جام لا یزالی بوسد
- شمارهٔ ۲۲ — رو نیست شو ای خواجو که هستت خوانند