خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۳۴ — مخمورم و از کسی شرابم نرسید
- شمارهٔ ۳۳ — در ماتم من مرغ صراحی مؤید
- شمارهٔ ۳۷ — چون باد صبا زرویت آگاهی داد
- شمارهٔ ۳۵ — نرگس بنگر نشسته در سایهٔ بید
- شمارهٔ ۳۶ — چون گل‌رخ ما پرده ز عارض بگشاد
- شمارهٔ ۳۰ — ای آنک دل از مهر رخت جان نبرد
- شمارهٔ ۳۱ — آن یار که درد از دل ما می‌چیند
- شمارهٔ ۳۲ — از دیدهٔ من چو دم‌به‌دم خون آید
- شمارهٔ ۴۵ — ای کرده دلم به چین گیسو در بند
- شمارهٔ ۳۸ — مانند رخت صبا هر آن لاله که دید
- شمارهٔ ۳۹ — شب هندوی آن طرهٔ مه‌فرسا شد
- شمارهٔ ۴۳ — هر آه که از دلم بدر می‌آید
- شمارهٔ ۴۲ — هر دم ز دلم آتش عشق افروزد
- شمارهٔ ۴۰ — چشمم که مدام آن حسرت بارد
- شمارهٔ ۴۱ — چون طره ز پای یار سر برگیرد
- شمارهٔ ۴۴ — کس نیست که در درد و غمم می‌پرسد
- شمارهٔ ۴۶ — لعل تو به خاتم سلیمان بخرند
- شمارهٔ ۴۷ — مگذار که هر کس خط و خالت بیند
- شمارهٔ ۴۸ — چون شاهد مه غره غرّا بنمود
- شمارهٔ ۵۰ — آن شب که ز زلفت گرهم بگشاید
- شمارهٔ ۴۹ — هر کس که دلش ز عشق فرسوده شود
- شمارهٔ ۵۱ — چون سوز غم تو از جهان برخیزد
- شمارهٔ ۵۲ — چشمم که ز خون، رخم منقش بیند
- شمارهٔ ۵۳ — مقبول تو عمر جاودانی یابد