خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۸۱ — مهر سلمی ورزی و دعوی سلمانی کنی
- شمارهٔ ۲۸۲ — ای روضه ی رضوان ز سر کوی تو بابی
- شمارهٔ ۲۸۳ — زهی اشکم ز شوق لعل میگون تو عنّابی
- شمارهٔ ۲۸۵ — ای نفس مشک بیز باد بهاری
- شمارهٔ ۲۸۸ — در باز جان گر آرزوی جان طلب کنی
- شمارهٔ ۲۸۷ — یاد باد آنک دلم را مدد جان بودی
- شمارهٔ ۲۸۴ — گل سوری دگر بجلوه گری
- شمارهٔ ۲۸۶ — باز، هرچند که در دستِ شَهان دارد جای
- شمارهٔ ۲۹۳ — خوشا شراب محبت ز ساغر ازلی
- شمارهٔ ۲۹۵ — تشنه‌ام تا به کی آخر بده آبی ساقی
- شمارهٔ ۲۹۴ — تو چون قربان نمی گردی کجا همکیش ما باشی
- شمارهٔ ۲۹۶ — زُر أرض دار سُعدی یا بارق الغوادی
- شمارهٔ ۲۸۹ — دوش برطرف چمن گلبانک می زد بلبلی
- شمارهٔ ۲۹۱ — راه بی پایان عشقت را نیابم منزلی
- شمارهٔ ۲۹۰ — خوشا وقتی که از بستانسرائی
- شمارهٔ ۲۹۲ — جان پرورم گهی که تو جانان من شوی
- شمارهٔ ۲۹۷ — یا ملولاً عن سلامی أنت فی الدنیا مرا می
- شمارهٔ ۲۹۸ — یا من الیک میلی قف ساعة قبیلی
- شمارهٔ ۲۹۹ — یا من قریرة مقلتی لقیاک غایة منیتی
- شمارهٔ ۳ — ای روز جهان‌تاب تو همسایهٔ شب
- شمارهٔ ۴ — تا مایهٔ سودای تو سرمایهٔ ماست
- شمارهٔ ۵ — یاری اگرت تیغ زند راحت ماست
- شمارهٔ ۱ — از زلف تو سودائی و شیدا دل ما
- شمارهٔ ۲ — ای خیل غمت برده به یغما دل ما