خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۳۵ — چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان
- شمارهٔ ۲۳۶ — ترا که گفت که قصد دل شکسته ی ما کن
- شمارهٔ ۲۳۸ — ای صبا احوال دل با آن صنم تقریر کن
- شمارهٔ ۲۳۷ — نسیم صبح کز بویش مشام جان شود مشکین
- شمارهٔ ۲۳۹ — بمن رسید نوید وصال دلداران
- شمارهٔ ۲۴۰ — هر کس که برگرفت دل از جان چنانک من
- شمارهٔ ۲۳۴ — خیز و در بحر عدم غوطه خور و ما را بین
- شمارهٔ ۲۳۳ — امشب ای یار قصد خواب مکن
- شمارهٔ ۲۴۱ — سخن عشق نشاید بر هر کس گفتن
- شمارهٔ ۲۴۵ — وقت صبوح شد بشبستان شتاب کن
- شمارهٔ ۲۴۴ — بوقت صبح ندانم چه شد که مرغ چمن
- شمارهٔ ۲۴۸ — که بر ز سرو روان تو خورد راست بگو
- شمارهٔ ۲۴۶ — ای چشم تو چشم بند مستان
- شمارهٔ ۲۴۷ — ای صبا حال جگر گوشه ی ما چیست بگو
- شمارهٔ ۲۴۲ — هر که شد با ساکنان عالم علوی قرین
- شمارهٔ ۲۴۳ — بسی خون جگر دارد سر زلف تو در گردن
- شمارهٔ ۲۵۲ — ای شب قدر بیدلان طره ی دلربای تو
- شمارهٔ ۲۵۴ — ایکه چو موی شد تنم در هوس میان تو
- شمارهٔ ۲۵۵ — آن عید نیکوان بدر آمد بعید گاه
- شمارهٔ ۲۴۹ — برو ای باد بدان سوی که من دانم و تو
- شمارهٔ ۲۵۱ — نفحه ی گلشن عشق از نفس ما بشنو
- شمارهٔ ۲۵۶ — خسرو گل بین دگر ملک سکندر یافته
- شمارهٔ ۲۵۰ — ای چراغ دیده ی جان روی تو
- شمارهٔ ۲۵۳ — بآفتاب جهانتاب سایه پرور تو