خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۷۹ — ناگشته شبی چو طره هم زانویش
- شمارهٔ ۷۸ — ای چشمهٔ نوشَت به روان بخشی فاش
- شمارهٔ ۸۰ — ای خواجه! شه مملکت‌آرائی باش
- شمارهٔ ۸۱ — ای لعل لبت برده ز یاقوت سبق
- شمارهٔ ۸۲ — روزی که من از جهان روم با دل تنگ
- شمارهٔ ۸۳ — هر صبح که از پرده برون آید گل
- شمارهٔ ۸۵ — ای لعل تو آتش زده در آب زلال
- شمارهٔ ۸۴ — ای من شده بی رخ تو از ناله چو نال
- شمارهٔ ۹۲ — جانا ز من بی سر و بی پات چه غم؟
- شمارهٔ ۹۳ — بی روی تو من در آرزویت می‌رم
- شمارهٔ ۸۹ — عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم
- شمارهٔ ۸۶ — ای سنبل تو ریخته در دامن گل
- شمارهٔ ۸۷ — ای مهر رخت مشعلهٔ دیدهٔ دل
- شمارهٔ ۸۸ — ای طرفه که نشنید کسی آوازم
- شمارهٔ ۹۰ — از بادهٔ بی‌خودی بر انسان مستم
- شمارهٔ ۹۱ — آن فتنه که تا ماش به چنگ آمده‌ایم
- شمارهٔ ۹۸ — روزی که نه باغ بود و نی گل، نه سمن
- شمارهٔ ۹۷ — ای دل! طلب درد کن و درمان بین
- شمارهٔ ۹۹ — ای دل! دل ازین روزن شش سو بر کن
- شمارهٔ ۱۰۰ — ای جان به غمت شاد، غمت شادی جان
- شمارهٔ ۹۵ — بر دست خیال چشم مستت خوابم
- شمارهٔ ۱۰۱ — تا کی طلب شراب خواهی کردن؟
- شمارهٔ ۹۴ — با درد غم تو نام درمان نبرم
- شمارهٔ ۹۶ — ای دل دو جهان به دیدهٔ جان می‌بین