خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۵۷ — ماهی که نبات از شکر آورد پدید
- شمارهٔ ۵۸ — چشمم چو بر آن قامت رعنا افتد
- شمارهٔ ۵۶ — آنکش غم عشق دل‌نوازی نکند
- شمارهٔ ۵۴ — چون عکس تو بر جهان جان می‌افتد
- شمارهٔ ۶۰ — گر خلد برین در نظرم خواهد بود
- شمارهٔ ۵۵ — در چشم رخت مهِ فلک میل کشید
- شمارهٔ ۶۱ — در بوتهٔ غم هر که چو زر بگذارد
- شمارهٔ ۵۹ — از لوح غمت نام و نشانم نرود
- شمارهٔ ۶۵ — تا چند توان کرد درین قصر دو در
- شمارهٔ ۶۷ — چون مرغ چمن برآورد بانگ هزار
- شمارهٔ ۶۸ — نرگس بنگر که در دهان دارد زر
- شمارهٔ ۶۹ — در کوی تو غم ز شادمانی خوش‌تر
- شمارهٔ ۶۶ — در ساغر جان ما شراب اولی‌تر
- شمارهٔ ۶۳ — ای در دلم آتش غم و در جان دود
- شمارهٔ ۶۲ — یا رب کی آن چشم و چراغم برسد؟
- شمارهٔ ۶۴ — تا کی چو مسیح دم ز طاعات زنید؟
- شمارهٔ ۷۰ — ای شمع! دلم یافته از مهر تو نور
- شمارهٔ ۷۲ — رفتی ز برم ولی نرفتی ز ضمیر
- شمارهٔ ۷۵ — مطرب بزن و غم‌زدگان را بنواز
- شمارهٔ ۷۱ — در ساعد سیمین چه کنی پارهٔ زر؟
- شمارهٔ ۷۳ — ای یافته از خاک درت افسر سر
- شمارهٔ ۷۶ — ای مرغ! دلم کرده به کویَت پرواز
- شمارهٔ ۷۴ — ای چشم بد از طلعت زیبای تو دور
- شمارهٔ ۷۷ — هنگام گل و عید صیام‌ست امروز