خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۰۲ — ای چیده گل و کرده کنار از گلشن
- شمارهٔ ۱۰۴ — نرگس نگر ای ماهرخِ زهره‌جبین
- شمارهٔ ۱۰۶ — ای ابروی شوخ تو نمودار کمان
- شمارهٔ ۱۰۵ — ای برگ گُلت به مشک ناب آبستن
- شمارهٔ ۱۰۳ — هر دم برود ز باده هوشِ دلِ من
- شمارهٔ ۱۰۹ — گفتم که «مکِش گِرد رخ آن خط سیاه»
- شمارهٔ ۱۰۷ — چون دل به تو دادم ای بت عهد شکن
- شمارهٔ ۱۰۸ — جز شوق مرا از دو جهان چیست؟ بگو
- شمارهٔ ۱۱۶ — آن ماه که بر میان کمر سازد موی
- شمارهٔ ۱۱۴ — ای خواجو اگر می‌بری از مستی بوی
- شمارهٔ ۱۱۰ — بر بوی سمن بین چمن از دست شده
- شمارهٔ ۱۱۱ — ای هم‌نفسم در شب هجران تو آه
- شمارهٔ ۱۱۵ — نرگس که به تاجداری‌ست ارزانی
- شمارهٔ ۱۱۲ — ای دست من از دامن وصلت کوتاه
- شمارهٔ ۱۱۳ — چون رخ بنمودی ای بت یغمائی
- شمارهٔ ۱۱۷ — ای از لب لعلت می نوشین عرقی
- شمارهٔ ۲ — می رود آب رخ از باده ی گلرنگ مرا
- شمارهٔ ۳ — ساقیا وقتِ صبوح آمد بیار آن جام را
- شمارهٔ ۵ — آب آتش می برد خورشید شب پوش شما
- شمارهٔ ۴ — دست گیرید درین واقعه کافتاد مرا
- شمارهٔ ۶ — همچو بالات بگویم سخنی راست تو را
- شمارهٔ ۷ — مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را
- شمارهٔ ۸ — یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا
- شمارهٔ ۱ — سبحان من یسبّحه الرَّمل فی القفار