نشاط اصفهانی
زاده ۱۱۷۵ – درگذشته ۱۲۴۴ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ نشاط اصفهانی
سیّدعبدالوهاب نشاطِ اصفهانی (زادهٔ ۱۱۷۵ هجری قمری در اصفهان- درگذشتهٔ ۱۲۴۴ هجری قمری) ملقب به معتمدالدوله از سیاستمداران، شاعران و هواداران مکتب بازگشت ادبی و از خوشنویسان صاحب نام در خطوط شکسته، نستعلیق و تعلیق سده سیزدهم هجری ایران بوده‌است. از او به‌عنوان نخستین وزیر امور خارجهٔ ایران نیز نام می‌برند. پدربزرگ او عبدالوهاب، حکومت اصفهان را به‌عهده داشت و مال و ثروت فراوان برای فرزندان خود به‌جا گذاشت. نشاط علاوه بر زبان مادری، زبان‌های عربی و ترکی را فراگرفت و در خوش‌نویسی سرآمد زمان خود شد. وی وزیر فتحعلی‌شاه قاجار بوده، در شکسته‌نویسی توانا و قدرتمند بوده و «گنجینهٔ معتمد» از آثار باقی‌ماندهٔ اوست. نسب وی به حکیم سلمان، طبیب مخصوص شاه عباس می‌رسد. نشاط از دوستان نزدیک عبدالمجید درویش بوده و عبدالمجید در خانه او اقامت داشته است و از شاگردان درویش عبدالمجید محسوب می‌شود. دیوان اشعار نشاط اصفهانی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار نشاط اصفهانی
شعرهای نشاط اصفهانی
- شمارهٔ ۲۶۶ — مرهم دل‌های ریش از مشک ناب آورده‌ای
- شمارهٔ ۲۶۹ — زهر سو بر بن در بینوایی
- شمارهٔ ۲۶۸ — من فاش کنم غم نهانی
- شمارهٔ ۲۷۰ — روزها رفت و نکردی بسوی ما نظری
- شمارهٔ ۲۶۵ — بیا از دور ساقی گیر جامی
- شمارهٔ ۲۶۷ — سرم خوش است برآنم که از سر مستی
- شمارهٔ ۲۷۲ — یک بار نخواندند و نگفتند کجایی
- شمارهٔ ۲۷۱ — ای جم از این می اگر جامی زنی
- شمارهٔ ۲۷۳ — شب تیره وره سخت، چنین سست چرایی
- شمارهٔ ۲۷۹ — نبود عجب ار برقی در خرمن ما بینی
- شمارهٔ ۲۷۶ — در عشق روانیست نه دعوی نه گواهی
- شمارهٔ ۲۷۷ — ما را که جام نبود رنجیم کی ز سنگی
- شمارهٔ ۲۷۴ — این شهد نمیرسد بکامی
- شمارهٔ ۲۷۵ — ای نفس اگر بخود نفسی نیک بنگری
- شمارهٔ ۲۷۸ — نه دل به دست یاری نه سر به زیر باری
- شمارهٔ ۲۸۰ — با ما سخن ز نیک و بد کار می‌کنی
- شمارهٔ ۲۸۳ — یک شب نهان ز غیر بر ما نیامدی
- شمارهٔ ۲۸۲ — پیوند عهدهاست که از هم گسسته‌ای
- شمارهٔ ۲۸۴ — سقی من وابل لامن طلالی
- شمارهٔ ۲۸۱ — با بندهٔ صادق چه عتابی چه عطایی
- شمارهٔ ۳ — این همان ساحت جنت اثر است
- شمارهٔ ۱ — هوا باد و هوس باران طمع خاک و خطر خضرا
- شمارهٔ ۴ — باد نوروزی مگر از کوی جانان می‌رسد
- شمارهٔ ۲ — چیست آن روشندلی کز تیره سنگش گوهر است