ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۸۱ — با چرخ مدور به جفا مقرونی
- شمارهٔ ۷۶ — چشمم ز تو شکر کرد بر بینایی
- شمارهٔ ۷۷ — هستم ز جفای دوست در هر بابی
- شمارهٔ ۷۸ — از بس که کنی ده دلی و ده رایی
- شمارهٔ ۸۰ — تا غایبی از چشم من ای بینایی
- شمارهٔ ۷۹ — گر هیچ به چشم یارم آزرمستی
- شمارهٔ ۲ — دست چمن گرفت سر زلف آن نگار
- شمارهٔ ۱ — رخ تو ارغوان باغ جان است
- شمارهٔ ۱۰ — معشوقه طرفه طرفه نماید گل از رخان
- شمارهٔ ۹ — مشک است توده توده نهاده بر ارغوان
- شمارهٔ ۸ — اگر چه داد سخن در زمانه من دادم
- شمارهٔ ۳ — چو روز برسر خود کرد قیرگون چادر
- شمارهٔ ۴ — تو را خرامش کبک است و کشی طاووس
- شمارهٔ ۷ — نهاد دولت جاوید در زمانه قدم
- شمارهٔ ۶ — دی غریوان شدم به سوی وثاق
- شمارهٔ ۵ — دلم عاشق شدن فرمود و من برحسب فرمانش
- شمارهٔ ۱۱ — ای نموده تیره تیره سلسله بر ارغوان
- شمارهٔ ۱۳ — ای لعل فتنه بر لب چون ناردان تو
- شمارهٔ ۱۲ — گویی به گرد روی تو آن زلف دلستان
- شمارهٔ ۱۴ — نماز شام چو صحبت بریدم از ماوی
- شمارهٔ ۲ — همه شراب به یاد بنفشه خواهم خورد
- شمارهٔ ۳ — نظم راوان چو آب روان سینه را به است
- شمارهٔ ۱ — فلک بدعهد و بس نااستوار است
- شمارهٔ ۴ — او شد جوان و آه جوانی من برفت