سیف فرغانی
زندگی‌نامهٔ سیف فرغانی
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز می‌شود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
آثار سیف فرغانی
شعرهای سیف فرغانی
- شمارهٔ ۴۸۷ — ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده
- شمارهٔ ۴۸۹ — ایا رخت زگریبان قمر برآورده
- شمارهٔ ۴۸۸ — ای در لب لعل تو شکر تعبیه کرده
- شمارهٔ ۴۹۰ — ای ازلب تو مجلس ما پر شکر شده
- شمارهٔ ۴۸۳ — ای همچو من بسی را عشق تو زار کشته
- شمارهٔ ۴۸۵ — بدیدم بر در یار ایستاده
- شمارهٔ ۴۸۴ — زهی صیت حسن تو عالم گرفته
- شمارهٔ ۴۸۶ — مرا زعشق تو باریست بر دل افتاده
- شمارهٔ ۴۹۴ — شکر لبی که مرا جان دهد بهر خنده
- شمارهٔ ۴۹۶ — تو می روی و مرا نقش تست در دیده
- شمارهٔ ۴۹۷ — ای نکو رو مشو از اهل نظر پوشیده
- شمارهٔ ۴۹۵ — خداوندا نگارم را بمن ده
- شمارهٔ ۴۹۱ — نبات خطت گرد لب رسته چیست
- شمارهٔ ۴۹۸ — ای چو جان صورت خود را ز نظر پوشیده
- شمارهٔ ۴۹۳ — تویی از اهل معنی بازمانده
- شمارهٔ ۴۹۲ — ای خرد با عشق تو تنگ آمده
- شمارهٔ ۵۰۰ — ای پیشِ تو ماه آسمان خیره
- شمارهٔ ۵۰۲ — تا نمودی روی و دیدم گرد چشمت آن مژه
- شمارهٔ ۵۰۱ — ای دل تنگ مرا از غم تو جان تازه
- شمارهٔ ۵۰۳ — از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه
- شمارهٔ ۴۹۹ — ای بنور رخ تو روی قمر پوشیده
- شمارهٔ ۵۰۵ — چو نیست غیر تو کس آفتاب با سایه
- شمارهٔ ۵۰۶ — ای عشق تو داده روح را می
- شمارهٔ ۵۰۴ — چو کرد زلف تو پیرامن قمر حلقه