عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۱ — شمع است و شراب و ماهتاب ای ساقی
- شمارهٔ ۱۹ — خون شد جگرم بیار جام ای ساقی
- شمارهٔ ۲۰ — از تفِّ دلم می به صباح ای ساقی
- شمارهٔ ۲۴ — هم سبزهٔ سرمست برُست ای ساقی
- شمارهٔ ۲۲ — همچون من و تو علی الیقین ای ساقی
- شمارهٔ ۲۳ — دل گشت ز معصیت سیاه ای ساقی
- شمارهٔ ۱۸ — خواهی که ز خود به رایگان باز رهی
- شمارهٔ ۲۵ — چون گل بشکفت در بهار ای ساقی
- شمارهٔ ۲۶ — تاکی شوم از زمانه پست ای ساقی
- شمارهٔ ۲۷ — سلطان، تو، به می دهندگی ای ساقی
- شمارهٔ ۲۹ — گل روی نمود از چمن ای ساقی
- شمارهٔ ۳۳ — برخاست دلم، چوباده در خم بنشست
- شمارهٔ ۲۸ — تا کی گوئی ز چار و هفت ای ساقی
- شمارهٔ ۳۲ — هرگز نه جهانِ کهنه نو خواهد شد
- شمارهٔ ۳۰ — پر کن شکمی به اشتها ای ساقی
- شمارهٔ ۳۱ — تا چند ازین بی خبران ای ساقی
- شمارهٔ ۳۹ — چون پرتو شمع بر شراب است امشب
- شمارهٔ ۳۶ — ای هم نفسان فعل اجل میدانید
- شمارهٔ ۳۷ — خوش باش دلا که نیک وبد میبرسد
- شمارهٔ ۴۱ — گر سبز خطی است، گوشهای خالی گیر
- شمارهٔ ۳۵ — ترسم که چو پیش ازین کم از کم نرسیم
- شمارهٔ ۳۸ — بر چهرهٔ گل شبنم نوروز خوشست
- شمارهٔ ۳۴ — وقت است که در بر آشنائی بزنیم
- شمارهٔ ۴۰ — چون گل بشکفت ساعتی برخیزیم