عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۳ — چون درد و دریغ از دل ریشم بنشد
- شمارهٔ ۱۸ — تا عشق نشست ناگهی در سر من
- شمارهٔ ۲۴ — ماهی که به حسن، عالم آرای افتاد
- شمارهٔ ۲۰ — عمری به هوس در تک و تاز آمد دل
- شمارهٔ ۲۱ — گر دل گویم به پای غم پست افتاد
- شمارهٔ ۲۲ — زانگه که دلم بر آن سمن بر بگذشت
- شمارهٔ ۱۹ — بی عشق نفس زدن حرام است مرا
- شمارهٔ ۱ — خواهی که ز شغل دو جهان فرد شوی
- شمارهٔ ۴ — عاشق ز همه کار جهان فرد بود
- شمارهٔ ۷ — کو جان که به چاره چارهٔ جان کنمش
- شمارهٔ ۶ — برقی که ز سوی دوست ناگه برود
- شمارهٔ ۵ — بس سر که به زیر تیغ خواهد بودن
- شمارهٔ ۹ — دل چون دل من غم زده نتواند بود
- شمارهٔ ۸ — دل را چو به دردِ عشق افسون کردم
- شمارهٔ ۲ — در عشق اگر جان بدهی جان اینست
- شمارهٔ ۳ — کم گوی که ترک حرف میباید کرد
- شمارهٔ ۱۰ — چندان که به جهد اسب جان میرانم
- شمارهٔ ۱۳ — در عشق، خلاصهٔ جنون از من خواه
- شمارهٔ ۱۱ — بیم است که نُه پردهٔ گردون سحری
- شمارهٔ ۱۲ — کس را چه خبر ز آهِ دلسوزِ دلم
- شمارهٔ ۱۷ — هر لحظه دل و جان به غمی تازه درند
- شمارهٔ ۱۶ — اندیشهٔ عالمی مرا افتادست
- شمارهٔ ۱۴ — گر مرد رهی همدم و همدردم باش
- شمارهٔ ۱۵ — ای قوم! اگر همدم این مسکینید