عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۸ — برخاست دلم چنانکه در غم بنشست
- شمارهٔ ۲۱ — دردی که مرا در دل بی درمان است
- شمارهٔ ۲۰ — در پیشِ نظر این همه میغم ز چه خاست
- شمارهٔ ۱۹ — گر مملکت درد مسلم بکنم
- شمارهٔ ۲۲ — چون خیل بلا ز پیش و از پس بودم
- شمارهٔ ۲۳ — ره نیست بدان دانه کِشتند مرا
- شمارهٔ ۲۴ — چون هست غمت غمی دگر حاجت نیست
- شمارهٔ ۱ — ما رندان را حلقه به گوش آمده‌ایم
- شمارهٔ ۴ — زانگه که مرا عشق تودرکار آورد
- شمارهٔ ۷ — آن رفت که گفتمی من از زهد سخن
- شمارهٔ ۳ — تا دل به غم عشق تو درخواهد بود
- شمارهٔ ۸ — معشوقه نه سر،نه سروری میخواهد
- شمارهٔ ۹ — چون با سرو دستار نمیپردازم
- شمارهٔ ۲ — ما خرقهٔ رسم، از سر انداخته‌ایم
- شمارهٔ ۵ — در عشق تو دین خویش نو خواهم کرد
- شمارهٔ ۶ — سودای توام بیدل و دین میخواهد
- شمارهٔ ۱۱ — ترسابچهای که توبه بشکست مرا
- شمارهٔ ۱۳ — تا در بُنهٔ خویش مقام است ترا
- شمارهٔ ۱۲ — نه در سرِ من سَرِسری بینی تو
- شمارهٔ ۱۶ — زین دَرد که جز غصهٔ جان میندهد
- شمارهٔ ۱۴ — تا چند ز زاهد ریائی آخر
- شمارهٔ ۱۷ — گر زهد کنی سوز وگدازت ببرد
- شمارهٔ ۱۵ — از بس که دلم بسوخت زین کاردرشت
- شمارهٔ ۱۰ — در عشق بزرگیم به خردی بدهم