عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۵ — جانا! دل و جانم آتش افروز از تست
- شمارهٔ ۳۶ — دوشم غم تو وداع جان میفرمود
- شمارهٔ ۳۷ — در عشق تو خوف و خطرم بسیارست
- شمارهٔ ۴۰ — دانی تو که از حلقهٔ زلفت چونم
- شمارهٔ ۳۹ — در دست جفای تو زبون است دلم
- شمارهٔ ۳۸ — دل نیست که از عشق تو خون مینشود
- شمارهٔ ۳۴ — خوش خوش بربود نیکوئی تو مرا
- شمارهٔ ۱ — خونِ من خاکی که بریزد آخر
- شمارهٔ ۶ — جانا! تو کجائی که نیازم بینی
- شمارهٔ ۳ — تاکی بی تو زاری پیوست کنم
- شمارهٔ ۷ — در عشق تو راه این دل غافل گم کرد
- شمارهٔ ۹ — در عشقِ تو رسوای جهان آمدهایم
- شمارهٔ ۴ — خواهم که همی عاشق رویت میرم
- شمارهٔ ۸ — در عشق تو من گرد جنون میگردم
- شمارهٔ ۵ — گاه از غم تو مست و خرابم بینی
- شمارهٔ ۲ — بی چهرهٔ تو چشم کرادارم من
- شمارهٔ ۱۳ — جانا! دل من زیر و زبر خواهد شد
- شمارهٔ ۱۴ — تا کی طلبم ز هر کسی پیوستت
- شمارهٔ ۱۵ — جان گِردِ تو از میان جان میگردد
- شمارهٔ ۱۶ — خود را ز تو بیگناه مینتوان داشت
- شمارهٔ ۱۷ — مهری که ز تو در دل من بنهفته است
- شمارهٔ ۱۲ — در عشقِ تو برخویشتنم فرمان نیست
- شمارهٔ ۱۰ — جان سوخته پای بست آمد بی تو
- شمارهٔ ۱۱ — ای شمع چگل! تاتو برفتی ز برم