عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۶۸ — برخیز که کار ما چو زر خواهد شد
- شمارهٔ ۷۱ — تا چند درین مقام بیدادگران
- شمارهٔ ۶۹ — یک دم به طرب بادهٔ خوش لَوْن دهید
- شمارهٔ ۷۲ — مخموران را پیالهٔ می در ده
- شمارهٔ ۶۷ — برخیز که ماه میزند خیمه ز شب
- شمارهٔ ۶۶ — مائیم و میی و مطربی مشکین خال
- شمارهٔ ۷۳ — جانا! می خور که چون گل تازه شکفت
- شمارهٔ ۷۰ — دل در غم همدمی بفرسود و نیافت
- شمارهٔ ۷۴ — چون جلوهٔ گل ز گلستان پیدا شد
- شمارهٔ ۷۷ — چندان که نگاه میکنم هر سوئی
- شمارهٔ ۷۵ — ای ترک قلندری شرابی در ده
- شمارهٔ ۷۶ — برخیز که گل کیسهٔ زر خواهد ریخت
- شمارهٔ ۱ — بنگر ز صبا دامنِ گل چاک شده
- شمارهٔ ۲ — گل بین که به غنج و ناز خواهد خندید
- شمارهٔ ۳ — ابری که رخ باغ کنون خواهد شست
- شمارهٔ ۴ — از دست گلابگر گل عشوه پرست
- شمارهٔ ۸ — گل بین که بر اطراف چمن مینازد
- شمارهٔ ۹ — نی حال من و تو ماهوش میگوید
- شمارهٔ ۶ — بلبل که به عشق یک هم آواز نیافت
- شمارهٔ ۱۰ — گل بی سر و پای خویشتن می‌انداخت
- شمارهٔ ۵ — با گل گفتم چو یوسفِ کنعانی
- شمارهٔ ۷ — بلبل همه شب شرحِ وصالت میخواند
- شمارهٔ ۱۱ — چون برگِ گلت بدید گلبرگِ طری
- شمارهٔ ۱۲ — در پیش رخ تو آفتاب افسانه‌ست