عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۵ — ای دل چو درین راه خطرناک شوی
- شمارهٔ ۴۶ — بر روی گل از ابر گلاب است هنوز
- شمارهٔ ۴۸ — روزی که بود روز هلاک من و تو
- شمارهٔ ۴۹ — ساقی به صبوحی می ناب اندر ده
- شمارهٔ ۴۳ — مهتاب به نور دامن شب بشکافت
- شمارهٔ ۴۷ — دل گرچه ز عمر پیش خوردی دارد
- شمارهٔ ۴۴ — چون عهده نمیکند کسی فردا را
- شمارهٔ ۴۲ — بر آب روان و سبزه ای شمع طراز
- شمارهٔ ۵۷ — صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست
- شمارهٔ ۵۶ — چون صبح دمید ودامن شب شد چاک
- شمارهٔ ۵۵ — جانا گل بین جامهٔ چاک آورده
- شمارهٔ ۵۰ — مائیم به عقل ناصواب افتاده
- شمارهٔ ۵۱ — خواهی که غم از دل تو یک دم بشود
- شمارهٔ ۵۲ — گل جلوه همی کند به بستان ای دوست
- شمارهٔ ۵۳ — بشکفت گل تازه به بستان ای دوست
- شمارهٔ ۵۴ — آن لحظه که از اجل گریزان گردیم
- شمارهٔ ۶۱ — مهتاب افتاد در گلستان امشب
- شمارهٔ ۶۲ — مائیم به میخانه شده جمع امشب
- شمارهٔ ۶۳ — جانا! می ده که با دلی غمناکم
- شمارهٔ ۶۵ — این نوحه که از چنگ کنون می‌آید
- شمارهٔ ۶۴ — زهرست غم این دل غمناک همه
- شمارهٔ ۵۹ — می خور که فلک بهر هلاک من و تو
- شمارهٔ ۵۸ — هر روز برآنم که کنم شب توبه
- شمارهٔ ۶۰ — زان آتشِ تر که خیمه برکِشت زنند