عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۳ — گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
- شمارهٔ ۱۹ — گل گفت: کسم عمر به دریوزه نداد
- شمارهٔ ۱۴ — گل گفت که رفتنم یقین افتادست
- شمارهٔ ۱۷ — گل گفت که تا روی گشادند مرا
- شمارهٔ ۱۵ — گل گفت: اگرچه ابر صدگاهم شُست
- شمارهٔ ۱۶ — گل گفت که دست زرفشان آوردم
- شمارهٔ ۱۸ — گل گفت که تا چشم گشادند مرا
- شمارهٔ ۲۰ — گل گفت: ز رخ نقاب باید انداخت
- شمارهٔ ۲۲ — گل گفت: مرا خون جگر خواهد ریخت
- شمارهٔ ۲۱ — گل گفت: که گه زخم زند صد خارم
- شمارهٔ ۲۵ — گل گفت: چنین که من کنون می‌آیم
- شمارهٔ ۲۷ — گل گفت: گلابگر چو تابم ببرد
- شمارهٔ ۲۴ — گل گفت: نقاب برگشادیم و شدیم
- شمارهٔ ۲۸ — گل گفت: که با گلابگر هر سحری
- شمارهٔ ۲۳ — گل گفت که چند اوفتم در پستی
- شمارهٔ ۲۶ — گل گفت: کسم هیچ فسون مینکند
- شمارهٔ ۳۱ — گل گفت ز تفِّ دل عرق خواهم کرد
- شمارهٔ ۳۰ — گل گفت: چو نیست هفتهای روی نشست
- شمارهٔ ۳۳ — یارب صفت رایحهٔ نسرین چیست
- شمارهٔ ۲۹ — گل گفت: منم فتاده صد کار امروز
- شمارهٔ ۳۶ — زین شیوه که اکنون گل تر میخیزد
- شمارهٔ ۳۴ — افکند گلابگر ز بیدادگری
- شمارهٔ ۳۲ — گل بر سر پای غرقهٔ خون زانست
- شمارهٔ ۳۵ — بلبل به سحرگه غزلی تر میخواند