عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۷ — عیسی چو شرابِ لطف در کامم ریخت
- شمارهٔ ۱۸ — گه یک نفسم هر دوجهان میگیرد
- شمارهٔ ۲۰ — آمد دلم و کام روا کرد و برفت
- شمارهٔ ۱۹ — از دفترِ عشقم ورقی بنهادم
- شمارهٔ ۲۴ — ای دل به سخن مثل محال است تُرا
- شمارهٔ ۲۱ — جمشید یقین شدم ز پیدایی خویش
- شمارهٔ ۲۳ — دل نیست که نور حق بر او تافته نیست
- شمارهٔ ۲۲ — رفتم که زبان را سر انشا بنماند
- شمارهٔ ۲۵ — موج سخنم ز اوج پروین بگذشت
- شمارهٔ ۳۰ — تا روی چو آفتاب دلدار بتافت
- شمارهٔ ۲۶ — اینها که ز نظم و نثرِ خود میلافند
- شمارهٔ ۳۱ — دل میبینم عاشق وآشفته ازو
- شمارهٔ ۳۲ — یا رب ز خور و خفت چه میباید دید
- شمارهٔ ۲۹ — تا کی سخن لطیف نیکو گویم
- شمارهٔ ۲۷ — خورشید چو رخ نمود انجم برخاست
- شمارهٔ ۲۸ — در وقت بیان،عقل سخن سنج مراست
- شمارهٔ ۳۴ — در هر سخنی که سر بدان آوردم
- شمارهٔ ۴۰ — دیدی که چِه‌ها با منِ شیدا کردی
- شمارهٔ ۳۵ — بر دل ز هوا اگر چه بند است تُرا
- شمارهٔ ۳۹ — ای خلق فرو مانده کجایید همه
- شمارهٔ ۳۷ — جانم دُرِ این قلزم بیپایان سفت
- شمارهٔ ۳۶ — بس دُرِّ یقین که میبسفتم با تو
- شمارهٔ ۳۸ — آن را که ز سلطان یقین تمکین نیست
- شمارهٔ ۳۳ — تا بود مجال گفت، جان، دُرها سفت