عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۴ — پروانه به شمع گفت: کم سوز مرا
- شمارهٔ ۱۵ — پروانه به شمع گفت: دمسازی من
- شمارهٔ ۱۶ — پروانه به شمع گفت: غم بیشستی
- شمارهٔ ۱۸ — چون شمعِ جمال خود به پروانه نمود
- شمارهٔ ۱۷ — پروانه که شمع دلگشایش افتاد
- شمارهٔ ۱۱ — پروانه به شمع گفت: میسوزم زار
- شمارهٔ ۱۳ — پروانه به شمع گفت: آخر نظری
- شمارهٔ ۱۲ — پروانه به شمع گفت: چندی سوزم
- شمارهٔ ۴ — بگذشت ز فرق دو جهان گوهر ما
- شمارهٔ ۱ — ای دوست بدان کاین فلک پیروزه
- شمارهٔ ۵ — شد در همه آفاق عَلَم شیوهٔ ما
- شمارهٔ ۳ — بحر کرم و گنج وفا در دل ماست
- شمارهٔ ۷ — رفتیم و ز ما زمانه آشفته بماند
- شمارهٔ ۶ — یک قطره ز فقرِ دل سوی صحرا شد
- شمارهٔ ۸ — ای بس که به خار مژه خارا سفتیم
- شمارهٔ ۲ — جبریل به پرِّ جان ما پرّیدست
- شمارهٔ ۱۴ — در فقر دلم عزم سیاهی دارد
- شمارهٔ ۱۳ — از نادره، نادر جهانیم امروز
- شمارهٔ ۱۵ — درویشی را به هر چه خواهی ندهم
- شمارهٔ ۹ — اینک جانم به پیشِ جانان شده‌ام
- شمارهٔ ۱۱ — گلهای حقیقت بنرُفتیم یکی
- شمارهٔ ۱۶ — که کرد چو بازی مگسی را هرگز
- شمارهٔ ۱۲ — چون چنگ، همه خروش میباید بود
- شمارهٔ ۱۰ — صد دُر به اشارتی بسفتیم و شدیم