عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۹۲ — شمع آمد وگفت: چون درآمد آتش
- شمارهٔ ۹۳ — شمع آمد و گفت: خیز و جانبازی بین
- شمارهٔ ۹۴ — شمع آمد و گفت: کشتهٔ ایامم
- شمارهٔ ۹۰ — شمع آمد و گفت: عمر خوش خوش بگذشت
- شمارهٔ ۹۱ — شمع آمد و گفت: جمع اگر بنشینند
- شمارهٔ ۹۵ — شمع آمد وگفت: سوز جان خواهم داشت
- شمارهٔ ۸۹ — شمع آمد و گفت: کار در کار افتاد
- شمارهٔ ۸۸ — شمع آمد و گفت: اگر بمی باید رفت
- شمارهٔ ۹۷ — شمع آمد و گفت: جور عالم برسد
- شمارهٔ ۱۰۰ — شمع آمد و گفت: سخت کوشم امشب
- شمارهٔ ۹۶ — شمع آمد و گفت: گه دلم مُرده شود
- شمارهٔ ۹۸ — شمع آمد و گفت: از سر دردی که مراست
- شمارهٔ ۹۹ — شمع آمد و گفت: ماندهام بیخور و خَفْت
- شمارهٔ ۱۰۱ — شمع آمد وگفت: جان من میببرند
- شمارهٔ ۱ — پروانه به شمع گفت: ای در سر سوز
- شمارهٔ ۲ — پروانه به شمع گفت: چند افروزی
- شمارهٔ ۶ — پروانه به شمع گفت: من بیش از تو
- شمارهٔ ۴ — پروانه به شمع گفت: عیدِ تو خوش است
- شمارهٔ ۷ — پروانه به شمع گفت: چون خوش افتاد
- شمارهٔ ۱۰ — پروانه به شمع گفت: میسوزم خویش
- شمارهٔ ۸ — پروانه به شمع گفت: کیفر بردیم
- شمارهٔ ۳ — پروانه به شمع گفت: «از روزِ نخست
- شمارهٔ ۹ — پروانه به شمع گفت: گرینده مباش
- شمارهٔ ۵ — پروانه به شمع گفت: یارم باشی