عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۷۳ — چون بدنامی به روزگاری افتد
- شمارهٔ ۷۷ — آن را که به چشم کشف پیداست یقین
- شمارهٔ ۷۶ — گر برخیزد ز پیش چشم تو منی
- شمارهٔ ۷۸ — بنگر بنگر، ای دل! اگر مرد رهی
- شمارهٔ ۷۱ — تا چند کنی عزیمت دریا ساز
- شمارهٔ ۷۴ — چون نیست، گر از پیش روی، پیشانت
- شمارهٔ ۷۵ — ور راه ز پس قطع کنی پایانت
- شمارهٔ ۷۲ — هر جانی را که غرق انعام بود
- شمارهٔ ۷۹ — میپنداری که حق هویدا گردد
- شمارهٔ ۸۰ — هر دیده که اسرار جهان مطلق دید
- شمارهٔ ۸۲ — آنجا که زمین را فلکی بینی تو
- شمارهٔ ۸۱ — تا چند ازین نقش برآورده که هست
- شمارهٔ ۸۶ — دل را نه ز آدم و نه حواست نسب
- شمارهٔ ۸۵ — هان ای دل بیخبر! کجاییم بیا
- شمارهٔ ۸۴ — آن سالک گرم روْ که در شیب و فراز
- شمارهٔ ۸۳ — هر جان که ز حکم مرکز دوران رفت
- شمارهٔ ۸۷ — عشق آمد و نام کفر و ایمان نگذاشت
- شمارهٔ ۸۸ — در عشق نماند عقل و تمییز که بود
- شمارهٔ ۸۹ — آن دل که ز شوق نور اکبر میتافت
- شمارهٔ ۹۳ — جانا غمِ عشق تو بجان نتوان داد
- شمارهٔ ۹۱ — یارب چه نهان چه آشکارا که تویی
- شمارهٔ ۹۲ — هر روز به حسن بیشتر خواهی بود
- شمارهٔ ۹۴ — در راه تو گم گشت دویی اینت عجب!
- شمارهٔ ۹۰ — از بس که بدیدم ز تو اسرار عجب