ملک‌الشعرا بهار
زندگی‌نامهٔ ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نمایندهٔ مجلس شد و سال‌ها استاد دورهٔ دکتری ادبیات دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات بود. به علت پیوستن به مشروطه‌طلبان و آزادی‌خواهان، چند بار تبعید و زندانی شد که سال‌های زندان و تبعید از پربهره‌ترین سال‌های زندگی ادبی وی بوده است. بهار در روز دوم اردیبهشت ۱۳۳۰ هجری شمسی در خانهٔ مسکونی خود در تهران زندگی را بدرود گفت و در شمیران در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. از معروف‌ترین آثار وی دیوان اشعار، سبک‌شناسی (که در سه جلد دربارهٔ سبک نوشته‌های منثور فارسی نوشته شده)، تاریخ احزاب سیاسی، تصحیح برخی از متون کهن مانند تاریخ سیستان و مجمل التواریخ و القصص، تاریخ بلعمی را می‌توان نام برد.
آثار ملک‌الشعرا بهار
شعرهای ملک‌الشعرا بهار
- شمارهٔ ۳۷ - پروانه — آن شمع دل‌افروز من از خانهٔ من رفت
- شمارهٔ ۳۲ - به مناسبت سقوط امپراتوری عثمانی — فغان که ترک مرا تیره گشت رومی روی
- شمارهٔ ۳۳ - شکوه — فلان سفیه که بر فضل من نهاد انگشت
- شمارهٔ ۳۸ - خطاب به شاه — هرکسی را به بر شاه جهان واسطه‌ایست
- شمارهٔ ۳۹ - برف — ابری به خروش آمد چون قلزم مواج
- شمارهٔ ۳۵ - شعر و نظم — شعر دانی چیست؟ مرواریدی از دریای عقل
- شمارهٔ ۳۴ - شوخ‌چشم پاریسی — دیشب آن شوخ‌چشم پاریسی
- شمارهٔ ۳۶ - گل سرخ — دوش زندانبان بگشاد در و با من گفت
- شمارهٔ ۴۵ - پافشاری میخ — پافشاری و استقامت میخ
- شمارهٔ ۴۳ - هدیهٔ دوست در زندان — حضرت سالار بهر مرغ گرفتار
- شمارهٔ ۴۶ - بدان و بگوی — سخن چو گویی سنجیده گوی در مجلس
- شمارهٔ ۴۱ - لشکر منهزم — به کشتزار نگه کن که در برابر باد
- شمارهٔ ۴۴ - قول و غزل — ادیب‌الممالک ز طبع شکرزا
- شمارهٔ ۴۲ - ونیز — شد سیه‌پوش از غم مرگ صبا بدرالملوک
- شمارهٔ ۴۷ - ماده تاریخ مرگ صبا — صبا روزی که عصرش کرد سکته
- شمارهٔ ۴۰ - آشوب بغداد — چو از گشت زمان آلمان و اتریش
- شمارهٔ ۵۴ - قطعهٔ هندی — بنگر برنج را که به چندین حقارتش
- شمارهٔ ۵۲ - غم وطن — نه هرکه درد دیار و غم وطن دارد
- شمارهٔ ۵۱ - در هجو مردی کوسج و کچل — به پوز این مجیدک ریش گویی
- شمارهٔ ۵۰ - قطعه — در خوردن بشر خاک از بس که حرص دارد
- شمارهٔ ۴۸ — دل موری میازار ار چه خرد است
- شمارهٔ ۵۵ - خیرات محمدی — در عهد شهنشه خردمند
- شمارهٔ ۵۳ - تاریخ وفات «مستغنی» دانشمند افغان — آه کامسال آسمان در خطهٔ افغان زمین
- شمارهٔ ۴۹ - طلب آمرزش — عمری به باد رفت و به جا ماند این کتاب