سلطان باهو
زندگی‌نامهٔ سلطان باهو
سلطان باهو (۱۰۳۹ - ۱۱۰۲ ه ق) از عارفان صوفی مسلک هند در سدهٔ دوازدهم متعلق به طریقهٔ سروریهٔ قادریه بود. او در قلعه شورکوت در ایالت جَهنْگ (استان پنجاب در پاکستان) زاده شد. وی به ند، کابل، بغداد، مصر، شام، عربستان و روم سفر کرد و در طول سفرهای خود به تعلیم و تعلم مشغول بود. از وی ۱۳۹ اثر عرفانی و مذهبی به زبان فارسی و یک اثر به زبان پنجابی دارد. وی در ۶۳ سالگی و در سال ۱۱۰۲ هجری قمری درگذشت. آرامگاه او در شورکوت زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان است. آثار این صوفی و شاعر هندی توسط همراه گرامی آقای محمد عظیم (پاکستان) در اختیار گنجور قرار گرفته است.
آثار سلطان باهو
شعرهای سلطان باهو
- شمارهٔ ۲۶ — طور سینا چیست، دانی بی خبر
- شمارهٔ ۲۸ — از خدا خواه هر چه خواهی یار
- شمارهٔ ۳۱ — وه چه نیکو روی جانان دلپذیر
- شمارهٔ ۲۵ — خود پرستی را ندانی ای پسر
- شمارهٔ ۲۹ — نهایت نیست راه عشق را یار
- شمارهٔ ۳۲ — تجوع ترانی تجرد تصل
- شمارهٔ ۳۰ — تعالی الله چه زیبا روی دلدار
- شمارهٔ ۲۷ — خود پرستی چون ندانی بی خبر
- شمارهٔ ۳۹ — آمد خیالی در دلم، این خرقه را بر هم زنم
- شمارهٔ ۴۰ — تارها زنار در گردن کنم
- شمارهٔ ۳۵ — انما اموالکم و اولاد کم فتنه تمام
- شمارهٔ ۳۷ — ببازی عشق میبازم، دل و جان را فدا سازم
- شمارهٔ ۳۶ — به بازی عشق میبازم، سر بازار سر بازم
- شمارهٔ ۳۴ — طور سینا گشت موسی را مقام
- شمارهٔ ۳۸ — بیا ای عشقِ جان‌سوزان که من خود را به تو سوزم
- شمارهٔ ۳۳ — بر رُخش زیبا چو دیدم نقش و خال
- شمارهٔ ۴۷ — قلب مومن مراة الرحمن یقین
- شمارهٔ ۴۸ — به هردم از غمش هیها ولی یاری‌ست بی‌پرواه
- شمارهٔ ۴۴ — به هر حالی جمال الله جویم
- شمارهٔ ۴۲ — آشفته دل خویش درین دار فنائیم
- شمارهٔ ۴۳ — عمریست در طریق تو جان را که دم زدیم
- شمارهٔ ۴۱ — می‌نمایی خویش را صوفی منم
- شمارهٔ ۴۶ — ثبتوا اقدامکم ای سالکان
- شمارهٔ ۴۵ — دنیاست عین جیفه، کلابند طالبان