جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۰۸ — مرا دلیست نه در خوردِ من، که بستاند؟
- شمارهٔ ۱۰۹ — دست من تا چو دهانت باشد
- شمارهٔ ۱۱۰ — امشب من و غمگسار تا روز
- شمارهٔ ۱۰۴ — یارب ار تو خوش درآئی چون بود
- شمارهٔ ۱۰۵ — چگونه عاشقی را جان بماند
- شمارهٔ ۱۰۷ — باز عشقم کار بلبل میکند
- شمارهٔ ۱۱۱ — ای ترک بیا و چنگ بنواز
- شمارهٔ ۱۰۶ — خنک آنکه معشوقه چون تو دارد
- شمارهٔ ۱۱۳ — وصل تو نمی یابم چندانکه همیجویم
- شمارهٔ ۱۱۲ — ایدوست خط مشگین بر روی آب منویس
- شمارهٔ ۱۱۵ — گفتم از دست عشق جان بردم
- شمارهٔ ۱۱۷ — این خبر داری که من آن نیستم
- شمارهٔ ۱۱۸ — طره بخت را بشانه زنم
- شمارهٔ ۱۱۹ — آه این منم که بسته عشقی چنین شدم
- شمارهٔ ۱۱۴ — در رخ یار خویشتن خندم
- شمارهٔ ۱۱۶ — با من ای دوست، ستمگر چو جهانی چه کنم؟
- شمارهٔ ۱۲۴ — آن چیست که من از تو و عشق تو ندیدم
- شمارهٔ ۱۲۵ — دست در دامن فلان زده‌ایم
- شمارهٔ ۱۲۰ — من ز جهان دوست ترا داشتم
- شمارهٔ ۱۲۷ — خود بخود خواستم اینعشق علی الله چکنم
- شمارهٔ ۱۲۶ — خشمت آمد که من ترا گفتم
- شمارهٔ ۱۲۳ — بی تو چونان زغم هجر تو می بگدازم
- شمارهٔ ۱۲۱ — بی عارض گلرنگ تو ما خسته خاریم
- شمارهٔ ۱۲۲ — برداشتیم دل ز امیدی که داشتیم