جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۲۲۶ — رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم
- شمارهٔ ۲۲۷ — سحر به گوشه محراب زاریی کردم
- شمارهٔ ۲۲۸ — من آن نیم که ز تو دست دارم و بروم
- شمارهٔ ۲۲۹ — دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم
- شمارهٔ ۲۳۰ — چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم
- شمارهٔ ۲۳۱ — زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم
- شمارهٔ ۲۳۲ — ای پیک دوست پیش آ کت دست و پا ببوسم
- شمارهٔ ۲۳۳ — ندیدم از دو چشمت شوختر چشم
- شمارهٔ ۲۳۵ — یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم
- شمارهٔ ۲۳۷ — ای زده نوبت غمت ناله صبحگاهیم
- شمارهٔ ۲۳۶ — طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم
- شمارهٔ ۲۳۸ — شب از گریه چندان گهر سفته ام
- شمارهٔ ۲۳۹ — به روز وصل پیاپی نمای دیدارم
- شمارهٔ ۲۴۰ — کیم من که وصلت تمنا کنم
- شمارهٔ ۲۳۴ — به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم
- شمارهٔ ۲۴۱ — ز سیلی غمت از دیده خون همی بارم
- شمارهٔ ۲۴۵ — خدایا به آن سرو نازم رسان
- شمارهٔ ۲۴۷ — نگارا ز درماندگان یاد می کن
- شمارهٔ ۲۴۴ — دانی که چیست بر رخم این اشک لاله گون
- شمارهٔ ۲۴۶ — به بستان می‌گذر وز چهره گل‌ها را خجل می‌کن
- شمارهٔ ۲۴۸ — نگارا شبی همنشین باش با من
- شمارهٔ ۲۴۲ — نوازشنامه ای آورد باد از حضرت جانان
- شمارهٔ ۲۴۹ — بیا ای شهره در عشقت به شهر حسن مشهوران
- شمارهٔ ۲۴۳ — تو نازنین جوانی و من پیر ناتوان