جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۲۸۲ — با آنکه اهل دل ز علایق مجردند
- شمارهٔ ۲۸۶ — آمد خزان عمر و مرا گونه زرد کرد
- شمارهٔ ۲۸۷ — تیر تو افتاد دور جان من افگار کرد
- شمارهٔ ۲۸۳ — سپاه دوست کزین سو سوار می گذرید
- شمارهٔ ۲۸۸ — مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد
- شمارهٔ ۲۸۴ — ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید
- شمارهٔ ۲۸۱ — خرم دل آنها که به میخانه نشستند
- شمارهٔ ۲۸۵ — میل خم ابروی توام پشت دو تا کرد
- شمارهٔ ۲۹۳ — پیش تو جا نمی توانم کرد
- شمارهٔ ۲۹۲ — شبی به سوی تو از دیده پای خواهم کرد
- شمارهٔ ۲۹۴ — پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند
- شمارهٔ ۲۹۱ — دلم میل یکی سرو سهی کرد
- شمارهٔ ۲۸۹ — آن سرو دی به قصد سلامم قیام کرد
- شمارهٔ ۲۹۵ — بگذشت یار و سوی اسیران نظر نکرد
- شمارهٔ ۲۹۰ — وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد
- شمارهٔ ۲۹۶ — وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد
- شمارهٔ ۳۰۱ — بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند
- شمارهٔ ۳۰۰ — تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند
- شمارهٔ ۲۹۹ — فرخنده عیدی کان جوان از پشت زین جولان کند
- شمارهٔ ۲۹۸ — هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند
- شمارهٔ ۳۰۴ — جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند
- شمارهٔ ۳۰۲ — فردا که دوست کشته خود را ندا کند
- شمارهٔ ۳۰۳ — حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند
- شمارهٔ ۲۹۷ — چو ترک سرکش من پای در رکاب کند