خاقانی شروانی

زندگی‌نامهٔ خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.

آثار خاقانی

• خاقانی
  • دیوان اشعار

شعرهای خاقانی

• غزل شمارهٔ ۲۴۵ — چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم
• غزل شمارهٔ ۲۴۳ — گفتم به ری مراد دل آسان برآورم
• غزل شمارهٔ ۲۴۲ — به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهم
• غزل شمارهٔ ۲۴۴ — مرا گوئی چه سر داری، سر سودای او دارم
• غزل شمارهٔ ۲۴۸ — دیده در کار لب و خالش کنم
• غزل شمارهٔ ۲۴۶ — گر رحم کنی جانا جان بر سرت افشانم
• غزل شمارهٔ ۲۴۷ — ما پیشکش تو جان فرستیم
• غزل شمارهٔ ۲۴۱ — نازی است تو را در سر، کمتر نکنی دانم
• غزل شمارهٔ ۲۵۳ — طبع تو دمساز نیست چاره چه سازم
• غزل شمارهٔ ۲۵۵ — خوش خوش از عشق تو جانی می‌کنم
• غزل شمارهٔ ۲۵۱ — به صفت، عاشق جمال توایم
• غزل شمارهٔ ۲۴۹ — دل به سودای بتان دربسته‌ام
• غزل شمارهٔ ۲۵۲ — امروز دو هفته است که روی تو ندیدم
• غزل شمارهٔ ۲۵۰ — جانا ز سر مهر تو گشتن نتوانم
• غزل شمارهٔ ۲۵۶ — من در طلب یارم ز اغیار نیندیشم
• غزل شمارهٔ ۲۵۴ — ای جفت دل من از تو فردم
• غزل شمارهٔ ۲۶۴ — تا من پی آن زلف سرافکنده همی دارم
• غزل شمارهٔ ۲۶۲ — در عشق ز تیغ و سر نیندیشم
• غزل شمارهٔ ۲۶۱ — نیم شب پی گم کنان در کوی جانان آمدم
• غزل شمارهٔ ۲۶۰ — نزل عشقت جان شیرین آورم
• غزل شمارهٔ ۲۶۳ — ما دل به دست مهر تو زان باز داده‌ایم
• غزل شمارهٔ ۲۵۸ — خیز تا رخت دل براندازیم
• غزل شمارهٔ ۲۵۷ — دل را به غم تو باز بستیم
• غزل شمارهٔ ۲۵۹ — یارب از عشق چه سرمستم و بی‌خویشتنم