خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۵۸ — هیچ شکّر چو آن دهان دیدی
- شمارهٔ ۲۵۵ — کس به نیکی نبرد نام من از بدنامی
- شمارهٔ ۲۵۶ — ببار ای لعبت ساقی شرابی
- شمارهٔ ۲۵۷ — ای که عنبر ز سر زلف تو دارد بویی
- شمارهٔ ۲۶۰ — گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردی
- شمارهٔ ۲۵۹ — بر ماه فکنده طیلسانی
- شمارهٔ ۲۶۱ — ای صبا با بلبلِ خوش‌گویْ گوی
- شمارهٔ ۲۵۴ — کجا باز آید آن مرغی که با من همقفس بودی
- شمارهٔ ۲۶۳ — در باغ چون بالای تو سروی ندیدم راستی
- شمارهٔ ۲۶۵ — صبح وصل از افق مهر بر آید روزی
- شمارهٔ ۲۶۴ — دی سیر برآمد دلم از روز جوانی
- شمارهٔ ۲۶۲ — برو ای باد بهاری به‌دیاری که تو دانی
- شمارهٔ ۲ — چون حریفان صبوحی بچمن روی نهند
- شمارهٔ ۱ — از مرغ سحر ناله ی شبگیر برآمد
- شمارهٔ ۲ — وقت سحرست و نوبت بام
- شمارهٔ ۱ — ای غمت مرغ آشیانه‌ی دل
- شمارهٔ ۱ — گفتم مستی گفت که آری بخدا
- شمارهٔ ۳ — چون دلبر ما دل بر بود از برما
- شمارهٔ ۲ — آن موی میان که می نماید رو را
- شمارهٔ ۵ — می رفت و گرفته کار سروش بالا
- شمارهٔ ۶ — ای لفظ ترا لؤلؤی لالالالا
- شمارهٔ ۷ — ای ریخته قند مصری از شکّر لب
- شمارهٔ ۸ — گر پخته‌ای ای خواجه مِیِ خام طلب
- شمارهٔ ۴ — تا چند ز پیش خویش رانی ما را