امیرخسرو دهلوی
درگذشته ۷۲۵ هجری قمری، دهلی
زندگی‌نامهٔ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاصل کرد. وی از موسیقی نیز بهرمند بوده و از موسیقیدانان مشهور زمان خود به شمار می‌رفته است. وی در نظم و نثر استاد بود و آثار بسیاری از خود باقی گذاشته که ازجملهٔ آنها دیوان قصاید و غزلیات اوست. علاوه بر آن خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز استقبال کرده و آن را جواب گفته است. وی سرانجام در سن هفتاد و پنج سالگی در سال ۷۲۵ هجری قمری در دهلی وفات یافت.
آثار امیرخسرو دهلوی
شعرهای امیرخسرو دهلوی
- شمارهٔ ۳۳۵ — چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟
- شمارهٔ ۳۳۴ — سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت
- شمارهٔ ۳۳۸ — نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست
- شمارهٔ ۳۳۷ — کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت
- شمارهٔ ۳۳۶ — رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت
- شمارهٔ ۳۳۲ — بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست
- شمارهٔ ۳۳۳ — کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت
- شمارهٔ ۳۳۹ — ترا به دین و دیانت درون بپاید راست
- شمارهٔ ۳۴۲ — بهار غالیه در دامن صبا سوده ست
- شمارهٔ ۳۴۳ — بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست
- شمارهٔ ۳۴۴ — مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است
- شمارهٔ ۳۴۵ — رسید فصل گل و باد عنبر افشان است
- شمارهٔ ۳۴۰ — هلال عید جهان را به نور خویش آراست
- شمارهٔ ۳۴۶ — هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست
- شمارهٔ ۳۴۷ — شوق توام باز گریبان گرفت
- شمارهٔ ۳۴۱ — بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست
- شمارهٔ ۳۵۵ — هر که در پیش چشم روشن ماست
- شمارهٔ ۳۵۴ — موی را نیست این میان که تراست
- شمارهٔ ۳۴۸ — جان که چنین تب کش سودای تست
- شمارهٔ ۳۵۲ — دامن گل ز ابر پر گهر است
- شمارهٔ ۳۵۱ — شاخ گل از نسیم جلوه گر است
- شمارهٔ ۳۵۳ — شب گذشته ست و اول سحر است
- شمارهٔ ۳۴۹ — آنکه دلم شیفته روی اوست
- شمارهٔ ۳۵۰ — حسن تو کاندیشه به کارش گم است