امیرخسرو دهلوی
درگذشته ۷۲۵ هجری قمری، دهلی
زندگی‌نامهٔ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاصل کرد. وی از موسیقی نیز بهرمند بوده و از موسیقیدانان مشهور زمان خود به شمار می‌رفته است. وی در نظم و نثر استاد بود و آثار بسیاری از خود باقی گذاشته که ازجملهٔ آنها دیوان قصاید و غزلیات اوست. علاوه بر آن خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز استقبال کرده و آن را جواب گفته است. وی سرانجام در سن هفتاد و پنج سالگی در سال ۷۲۵ هجری قمری در دهلی وفات یافت.
آثار امیرخسرو دهلوی
شعرهای امیرخسرو دهلوی
- شمارهٔ ۳۵۷ — با غمت شادی جهان هوس است
- شمارهٔ ۳۶۰ — تن پاکت که زیر پیرهن است
- شمارهٔ ۳۶۲ — سرو را با قد تو هستی نیست
- شمارهٔ ۳۶۱ — روی نیکوی تو ز مه کم نیست
- شمارهٔ ۳۶۳ — یار ما دل ز دوستان برداشت
- شمارهٔ ۳۵۶ — عشق اگر چه نشان بخت بد است
- شمارهٔ ۳۵۸ — این جفا کارییت که نو به نو است
- شمارهٔ ۳۵۹ — رخ تو نور دیده قمر است
- شمارهٔ ۳۶۷ — آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست
- شمارهٔ ۳۶۵ — از رخت ارغوان نمودار است
- شمارهٔ ۳۶۴ — ترک مستم که قصد ایمان داشت
- شمارهٔ ۳۶۶ — ترک من دی سخن به ره می‌گفت
- شمارهٔ ۳۷۰ — بنده را با تو دوستداری خوست
- شمارهٔ ۳۶۸ — گل ز رخساره تو بی آب است
- شمارهٔ ۳۷۱ — سر زلف تو تا بجنبیده‌ست
- شمارهٔ ۳۶۹ — هر که روی تو دید جان دانست
- شمارهٔ ۳۷۷ — کجا دولت وصلش آرم به دست
- شمارهٔ ۳۷۵ — دل من به جانانی آویخته ست
- شمارهٔ ۳۷۶ — صبا کو به بوی تو جان پرور است
- شمارهٔ ۳۷۴ — گلستان نسیم سحر یافته ست
- شمارهٔ ۳۷۸ — بتی کز ویم رو به دیوانگی ست
- شمارهٔ ۳۷۹ — خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست
- شمارهٔ ۳۷۳ — دلم برد و بوی وفایی نداشت
- شمارهٔ ۳۷۲ — نگار من امشب سر ناز داشت