امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۲۱۷ — کیجا، ته ریکا، کیجا تنی ریکامه
- شمارهٔ ۲۱۸ — گلْ ونهْ مره، بو کنهْته پَنّونه
- شمارهٔ ۲۱۹ — سه دنی مرهْ، لاپه نده، مشت هاده
- شمارهٔ ۲۲۲ — امیر گنه که، خنهْ باتْمه اُونهْ
- شمارهٔ ۲۲۰ — یا علی، گمّه بلندهْ ته آوازه
- شمارهٔ ۲۲۳ — گوهر گلهْ دیمْ بنّه ته هماسّه لوئه
- شمارهٔ ۲۲۱ — خجیره کیجا، ته جمه نارنجیه
- شمارهٔ ۲۲۴ — کَرهْ سنگهْ دَشتْ، چشمه دَرْ بیمُو لارهْ
- شمارهٔ ۲۲۵ — ته واسرّه که زردُو ضعیف و زارْمهْ
- شمارهٔ ۲۲۶ — ستاره بلنْ بلنْ تری ستارهْ
- شمارهٔ ۲۲۸ — شاهو نشاهه که اشرف ره جا بساته
- شمارهٔ ۲۲۹ — امیر گنه: سِرْ دیمه سَیرِ بهاره
- شمارهٔ ۲۳۰ — مه ورْدهْ علی، نالمّه شه آقاره
- شمارهٔ ۲۳۱ — تعریفْ کمّه چَنْ چیزره چنون خجیره
- شمارهٔ ۲۲۷ — امروزْ چَنْ روزهْ، مه بلبلْ نادیاره
- شمارهٔ ۲۳۲ — امیر گنه: گشتِ بدنْ جای حُوره
- شمارهٔ ۲۳۶ — امیر گنه: دوستْ دارمه یکی چه حوره
- شمارهٔ ۲۳۷ — منهْ دلْ‌ره تو دارْنی که یادتْ نییهْ
- شمارهٔ ۲۳۸ — هر جا که دلْ آشوبه وُ دادْرَس ْ (دسترس) نییهْ
- شمارهٔ ۲۳۹ — امیر گنه: یارْ دارمه که پری ذاته
- شمارهٔ ۲۴۰ — امیر گنه: یار دارمه که پری‌ذاته
- شمارهٔ ۲۳۳ — سلومْ هدامه شه دُوستِ پری‌روره
- شمارهٔ ۲۳۵ — مَرْدمْ گَشتِ لارْ شُوئنْ (شونن) منْ لارْ بمُوره
- شمارهٔ ۲۳۴ — قروُون شاهِ دُلدُلْ سوار که زَرّین طوره