امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۲۴۴ — کمینْ شُوئه که جَورْ نَکشیمْ اما ته؟
- شمارهٔ ۲۴۶ — زلْفِ گلمْ که حَبَلُ الْمَتینِ یٰاره
- شمارهٔ ۲۴۵ — هر گاه که بُناگوش بَکشی کَمُون ته
- شمارهٔ ۲۴۲ — ته صورتْ ره یکتا لَیْلِ سو بساته
- شمارهٔ ۲۴۸ — خراکْ نَپرْسنی وُ مه حٰالِ زٰارهْ
- شمارهٔ ۲۴۷ — امیر گنه: بَسُوتمهْ چه سُوته دٰارهْ
- شمارهٔ ۲۴۳ — ته زلفْ ره خدا لامْ اَلفْ لا بساته
- شمارهٔ ۲۴۱ — ته زلفْ ره خدا حَبْل المَتینْ بساته
- شمارهٔ ۲۵۰ — زمونهْ مره هَرْ دَمْ کشاکش گیره
- شمارهٔ ۲۵۳ — دیروزْ بَشیمهْ دوستِ دریچه وابی
- شمارهٔ ۲۵۶ — سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی
- شمارهٔ ۲۴۹ — تَرْسمهْ بنایِ اَجْلْ ره دیاره
- شمارهٔ ۲۵۴ — ته دولت و ته سعادتِ صراحی
- شمارهٔ ۲۵۵ — تا ته قلمِ قُدرتْ، به ساعد دایی
- شمارهٔ ۲۵۲ — یاری نَکردی، جُزْ ره مه جٰا چه گیتی؟
- شمارهٔ ۲۵۱ — منْ اونْ طفلْ ره مُونّمهْ که مار بمیره
- شمارهٔ ۲۶۱ — شاهْ نیشته، شرابْ خرْنه به جامِ شاهی
- شمارهٔ ۲۶۲ — سَرْ ره بَشسّی، زُلْفُونْره غیشْ بساتی
- شمارهٔ ۲۶۴ — دلْ دارْمه یکی، کُورهْ پرْ آتش بویی
- شمارهٔ ۲۶۳ — چَنّه هامجِمْ ته سره‌یِ دیاری
- شمارهٔ ۲۵۷ — امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری
- شمارهٔ ۲۶۰ — سی داغْ به منه دلْ دَره ته ابرویی
- شمارهٔ ۲۵۹ — کَمنّه مشک و عنبر، عَرقْ گلویی
- شمارهٔ ۲۵۸ — دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای نایی