امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۲۶۶ — اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بویی
- شمارهٔ ۲۶۵ — زَمونه مرهْ هَرْدَمْ کشاکَشْ بویی
- شمارهٔ ۲۶۷ — یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی
- شمارهٔ ۲۶۹ — هرگز سخنِ کَسْ به کَسْ یار نُوویی
- شمارهٔ ۲۶۸ — امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُویی
- شمارهٔ ۲۷۰ — انشالله اَلمْ نَوینمْ ته هَلی و شکُوبی
- شمارهٔ ۲۷۱ — دْسیُو سوارْ دیمه کنارِ رویی
- شمارهٔ ۲۷۲ — ویهارْ دَرْآمو، می‌نسیم دَرْآیی
- شمارهٔ ۲۷۳ — اَرْ تَختِ سُلَیْمُونْ به منْ هادنْ جایی،
- شمارهٔ ۲۷۴ — گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری
- شمارهٔ ۲۷۶ — ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشی
- شمارهٔ ۲۷۵ — خوبون و خجیرونْ دیمه بیشماری
- شمارهٔ ۲۷۷ — امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی
- شمارهٔ ۲۷۹ — بَکُوشته مره ته کجکِ یکدوشی
- شمارهٔ ۲۷۸ — ای شیرینْ زبونْ، نازکْ رفتار، چه کیشی؟
- شمارهٔ ۲۸۰ — مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشی
- شمارهٔ ۲۸۴ — حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی
- شمارهٔ ۲۸۶ — سَرْ رهْ بشسّی، زلفْ ره برُو بساتی
- شمارهٔ ۲۸۷ — یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی
- شمارهٔ ۲۸۲ — تو شیرین‌تر اَز قندی، بلکه نواتی
- شمارهٔ ۲۸۱ — امیر گنه: عاشقمهْ علی دوستی
- شمارهٔ ۲۸۸ — اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
- شمارهٔ ۲۸۳ — امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی
- شمارهٔ ۲۸۵ — خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی وی