امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۲۸۹ — امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی!
- شمارهٔ ۲۹۱ — چکنْ چکنْ چیرهْ عَرقْ یا گلُویی؟
- شمارهٔ ۲۹۲ — امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی
- شمارهٔ ۲۹۳ — زنگی دیمه که سرچشمه‌ی حیات بویی
- شمارهٔ ۲۹۴ — امیر گنه: که تو خجیرونِ شاهی
- شمارهٔ ۲۹۵ — نَدوُمّه منی قالب بساتنْ چی بی؟
- شمارهٔ ۲۹۰ — پشمالی وشکومه ته شروبره مایی
- شمارهٔ ۱ — شیرْرِهْ دیمِهْ آتِشْ وَشِنْ گُو شِکٰارْ کِرْدْ
- شمارهٔ ۳ — دُوسْتْ‌رِهْ دیمِهْ کِهْ دیرُو کَمُونْ دٰاشْت‌وُ تیرْ
- شمارهٔ ۵ — مِرِهْ وِنِهْ ته کیچهْ دِکُونْ بسازم،
- شمارهٔ ۴ — قَدْ سُورِهْ، دِهُونْ میمِهْ، کِلٰالِهْ تِهْ بُورْ
- شمارهٔ ۸ — ته بندومه تا مه استخون (هسّکا) بَپیسْتِن
- شمارهٔ ۷ — امیر گنه: مِهْ تاج سَرْ! مه دِلُ و تَنْ!
- شمارهٔ ۶ — امیر گنه: حوری رَوِش، ماهِ تایونْ
- شمارهٔ ۲ — اَمیرْ گِنِهْ:ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ
- شمارهٔ ۹ — چی وا (چی بو) بَمِردْ بومْ ته عشقِ وَرْمن‌ای هو
- شمارهٔ ۱۴ — هَرْ کجهْ که منْ شومّهْ، وَنوشه جاره
- شمارهٔ ۱۵ — امیر گنه: عاشقمهْ منْ شه آقاره
- شمارهٔ ۱۶ — پلنگِ دَمانْ، شیرِ نَرْ ته وَرْ ماده
- شمارهٔ ۱۷ — استادِ ازلْ پلّه دچیهْ مُوره
- شمارهٔ ۱۱ — یاربْ که تنه کار به دنی نظامْ بو!
- شمارهٔ ۱۰ — امیر گنه: مه کار چه منصور و دار بو
- شمارهٔ ۱۳ — ویهار درآمو، چیق به چمن وشت آره
- شمارهٔ ۱۲ — امیر گنه: تو غَمْ نَخرْ روزگاره