امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۱۹۶ — آیینه به ته روئه، زلالْ نمنه
- شمارهٔ ۱۹۵ — من قلندروار شومّه سر دروازه
- شمارهٔ ۱۹۴ — سَرِ بمیرم، سَرون ونه وَنوشه
- شمارهٔ ۱۹۸ — موسیٰ کوهِ طورْ بهشْته شه عصارهْ
- شمارهٔ ۱۹۹ — شاهونشاهه که وه همه سان نمنه
- شمارهٔ ۱۹۳ — امروز سر راه بدیمه یک درْدونه
- شمارهٔ ۲۰۰ — دریویِ میونْ بدیمه یک ستاره
- شمارهٔ ۱۹۷ — بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه
- شمارهٔ ۲۰۵ — دماوند کوه، سامون لاریجونه
- شمارهٔ ۲۰۴ — محمّد ره خدا چنّه جوون بساته
- شمارهٔ ۲۰۶ — دل رهْ گمّه که، غمْ نخرْ چاره نیه
- شمارهٔ ۲۰۸ — بونّه (ُبُوردمه) غریبی، غریبی چنده زئینه
- شمارهٔ ۲۰۷ — اول بسم‌الله گمّه نوم (اسم) خداره
- شمارهٔ ۲۰۱ — امیر گنه: گشت «لیته کُوه» خجیره
- شمارهٔ ۲۰۲ — واجب‌الوجودِ عَلَم الاسمامه
- شمارهٔ ۲۰۳ — امیر گنه: گشت کرْدمهْ تمومِ کوه ره
- شمارهٔ ۲۱۰ — ککّی گنه: من فرزندِ آدمیمه
- شمارهٔ ۲۰۹ — صد ساله که من در این دنی دئیمه
- شمارهٔ ۲۱۱ — آهو نیمه که کَتمْ بچینم (بَئیرم) داره
- شمارهٔ ۲۱۴ — نَدوّمه که این قالبْ بساتن چیه؟
- شمارهٔ ۲۱۲ — کجه شونی مه سرخه گلِ نشونه؟
- شمارهٔ ۲۱۳ — دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه
- شمارهٔ ۲۱۵ — ملّا دره که دایِم با نمازه
- شمارهٔ ۲۱۶ — دیشو باختمه، خودیمه ته چشمون‌ره