مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۴ — یک قوصره پر دارم ز سخن
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۶ — گر تنگ بدی این سینه من
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۸ — شب محنت که بد طبیب و تو افکار یاد کن
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۱ — ای هفت دریا گوهر عطا کن
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۰ — به پیش آر سغراق گلگون من
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۳ — تازه شد از او باغ و بر من
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۰ — چند بوسه وظیفه تعیین کن
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۹ — چند نظاره جهان کردن
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۲ — آن دلبر من آمد بر من
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۷ — چون دل جانا بنشین بنشین
- غزل شمارهٔ ۲۰۹۵ — با من صنما دل یک دله کن
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۱ — سیر گشتم ز نازهای خسان
- غزل شمارهٔ ۲۱۱۲ — ظلمت شب پرتو ظلمات من
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۷ — جان منی، جان منی، جان من
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۶ — مست رسید آن بت بی‌باک من
- غزل شمارهٔ ۲۱۱۰ — بانگ برآمد ز خرابات من
- غزل شمارهٔ ۲۱۱۳ — ای تو چو خورشید و شه خاص من
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۸ — می‌نروم هیچ از این خانه من
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۹ — ای تو پناه همه روز محن
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۲ — چیست با عشق آشنا بودن
- غزل شمارهٔ ۲۱۱۱ — بانگ برآمد ز خرابات من
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۳ — گرچه اندر فغان و نالیدن
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۴ — شب که جهان است پر از لولیان
- غزل شمارهٔ ۲۱۰۵ — ساقی من خیزد بی‌گفت من