سیف فرغانی
زندگی‌نامهٔ سیف فرغانی
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز می‌شود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
آثار سیف فرغانی
شعرهای سیف فرغانی
- شمارهٔ ۳۴۰ — ای که در باغ جمالست رخ تو چون گل
- شمارهٔ ۳۳۹ — ای نرگس تو مست و لب تو شراب رنگ
- شمارهٔ ۳۴۱ — مرا از عشق تو دستیست بر دل
- شمارهٔ ۳۴۲ — ای سجده کرده پیش جمالت بت چگل
- شمارهٔ ۳۴۵ — ایا سلطان عشق تو نشسته برسریر دل
- شمارهٔ ۳۴۴ — ایا سلطان عشق تو نشسته بر سریر دل
- شمارهٔ ۳۴۳ — ز روی پرده برافگن که خلق را عیدست
- شمارهٔ ۳۴۶ — دل نمیرد تا ابد گر عشق باشد جان دل
- شمارهٔ ۳۵۳ — در گلستان گرنباشد شاهد رعنای گل
- شمارهٔ ۳۵۴ — عاشقان راسوی خود هم خود بود جانان دلیل
- شمارهٔ ۳۴۸ — ای آنکه عشق تو دل جانست وجان دل
- شمارهٔ ۳۴۹ — ای ز زلفت حلقه یی بر پای دل
- شمارهٔ ۳۵۱ — باغ را گرچه به رخ کرد بهشت آیین گل
- شمارهٔ ۳۴۷ — دل ز غمت زنده شد ای غم تو جان دل
- شمارهٔ ۳۵۲ — چو بیند روی تو ای نازنین گل
- شمارهٔ ۳۵۰ — تنی داری بسان خرمن گل
- شمارهٔ ۳۶۰ — می سزد گر جان دهم چون دلستانی یافتم
- شمارهٔ ۳۶۲ — نگارا گرد کوی تو اگر بسیار می‌گردم
- شمارهٔ ۳۵۵ — ما جان فدای آن رخ نیکوش می‌کنیم
- شمارهٔ ۳۵۷ — آنی که کس بخوبی تو من ندیده ام
- شمارهٔ ۳۵۶ — ای ز رویت پرتوی مرآفرینش را تمام
- شمارهٔ ۳۵۹ — گر بدان خوش پسر رسد دستم
- شمارهٔ ۳۵۸ — بتی که ازلب او ذوق جان همی یابم
- شمارهٔ ۳۶۱ — نه هرچه عشق توبود از درون برون کردم