عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۵۹۰ — ما ز عشقت آتشین دل مانده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۵۸۸ — ما می از کاس سعادت خورده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۵۸۷ — باده ناخورده مست آمده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۵۹۴ — گرچه در عشق تو جان درباختیم
- غزل شمارهٔ ۵۸۹ — دست در عشقت ز جان افشانده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۵۹۱ — در چه طلسم است که ما مانده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۵۹۲ — ما رند و مقامر و مباحی‌ایم
- غزل شمارهٔ ۵۹۳ — ما دُردفروش هر خراباتیم
- غزل شمارهٔ ۶۰۰ — ما ترک مقامات و کرامات گرفتیم
- غزل شمارهٔ ۵۹۷ — تا به دام عشق او آویختیم
- غزل شمارهٔ ۵۹۸ — تا به عشق تو قدم برداشتیم
- غزل شمارهٔ ۶۰۱ — ما بار دگر گوشهٔ خمار گرفتیم
- غزل شمارهٔ ۶۰۲ — هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم
- غزل شمارهٔ ۵۹۵ — هرچه همه عمر همی ساختیم
- غزل شمارهٔ ۵۹۹ — تا با غم عشق آشنا گشتیم
- غزل شمارهٔ ۵۹۶ — بس که جان در خاک این در سوختیم
- غزل شمارهٔ ۶۱۰ — ما مرد کلیسیا و زناریم
- غزل شمارهٔ ۶۰۳ — تا ما ره عشق تو سپردیم
- غزل شمارهٔ ۶۰۸ — تا ما سر ننگ و نام داریم
- غزل شمارهٔ ۶۰۴ — تا دردی درد او چشیدیم
- غزل شمارهٔ ۶۰۵ — ما ز خرابات عشق مست الست آمدیم
- غزل شمارهٔ ۶۰۶ — چه مقصود ار چه بسیاری دویدیم
- غزل شمارهٔ ۶۰۹ — ما ننگ وجود روزگاریم
- غزل شمارهٔ ۶۰۷ — دردا که درین بادیه بسیار دویدیم