بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۵۵۵ — سرم ای بخت در جولانگه صید افگنی دادی
- شمارهٔ ۵۵۴ — بنشین و از میان کمر فتنه را گشای
- شمارهٔ ۵۵۶ — چه سان گویم که شب سرخوش کجا ای ماه می‌رفتی
- شمارهٔ ۵۵۷ — گه گه بجور از عاشی ای شوخ بیزارم کنی
- شمارهٔ ۵۵۹ — چه بد گفتم که خونم زین جواب تلخ می‌ریزی؟
- شمارهٔ ۵۵۸ — ای به کرشمه هر زمان گلبن باغ دیگری
- شمارهٔ ۵۶۰ — می خواه اضطراب برای چه می کنی
- شمارهٔ ۵۵۳ — یاد داری که دلم را بجفا خون کردی
- شمارهٔ ۵۶۴ — هر گه فسانه من مجنون هوس کنی
- شمارهٔ ۵۶۳ — تا کی نشان خویش بظلمت فرو بری
- شمارهٔ ۵۶۲ — از گریه سوختیم و تو آهی نمی کنی
- شمارهٔ ۵۶۵ — دلا بی نقد جان راه سر کویش نپیمایی
- شمارهٔ ۵۶۱ — ای صبا منع گرفتاری بلبل می‌کنی
- شمارهٔ ۵۶۶ — نشستی با شراب و رود تا در خونم افگندی
- شمارهٔ ۵۶۷ — بس تازه و تری چمن آرای کیستی
- شمارهٔ ۵۶۸ — گر آن بودی که بختم نیکخواه خویشتن بودی
- شمارهٔ ۵۷۳ — بگشای پرده از گل رخسار اندکی
- شمارهٔ ۵۷۴ — تو و حسن و کامرنی من و عشق و نامرادی
- شمارهٔ ۵۶۹ — هر نفس نالد گرفتاری به عشق نوگلی