بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۴۸۶ — دارم دلی هوای بسی خوب رو درو
- شمارهٔ ۴۸۷ — ای مست ناز از دل ما بیخبر مشو
- شمارهٔ ۴۸۴ — چشم من از نظارهٔ آن زلف مشک‌بو
- شمارهٔ ۴۸۱ — فصل خزان گذشت و رخ زرد من همان
- شمارهٔ ۴۸۲ — بیا بشیر و بکنعانیان سلام رسان
- شمارهٔ ۴۸۸ — عرق چکیده ز رویش ز آفتاب فرو
- شمارهٔ ۴۸۳ — تا کی دل از هوا شنود بوی پیرهن
- شمارهٔ ۴۸۵ — ای ز سحر غمزه پنهان فتنه در ابروی تو
- شمارهٔ ۴۹۵ — داری برقیبان سریاری عجب از تو
- شمارهٔ ۴۹۲ — زهی شمع فلک در خرگه از تو
- شمارهٔ ۴۹۴ — هرگز نیافت برگ گلی عندلیب تو
- شمارهٔ ۴۹۳ — بتی کز غایت خوبی زند با مهر و مه پهلو
- شمارهٔ ۴۹۶ — هرگز بکسی باز نشد چشم و لب تو
- شمارهٔ ۴۹۰ — خط مشگین چیست گرد عارض گلگون او
- شمارهٔ ۴۹۱ — فارغم از باغ و ناز سوسن آزاد او
- شمارهٔ ۴۸۹ — چشم گریانم که می‌گردد ز شوقت خون در او
- شمارهٔ ۴۹۷ — نبیند از حیا هرگز کسی دامان پاک او
- شمارهٔ ۴۹۹ — نیست یکدم که نه با ناله و فریادم ازو
- شمارهٔ ۵۰۰ — ای باد صبح از پی آن نور دیده رو
- شمارهٔ ۵۰۳ — چو در فسانه لبت شهد بر شکر بسته
- شمارهٔ ۵۰۲ — خال بنفشه گون به رخ آتشین منه
- شمارهٔ ۵۰۱ — لیلی اگر سنگ جفا بر کاسهٔ غافل زده
- شمارهٔ ۵۰۴ — نخل قدت که از چمن جان برآمده
- شمارهٔ ۴۹۸ — منت که باز شد گرهی از جبین تو