بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگینامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی میدانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانهای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۵۰۷ — خوش آن حالت که بگشایی ز خواب سرخوشی دیده
- شمارهٔ ۵۰۸ — رسید از سفر آن ماه و چهره تاب گرفته
- شمارهٔ ۵۰۹ — عمریست کز سر ما میل مراد رفته
- شمارهٔ ۵۱۰ — نه خیال غنچه بندم نه به گل کنم نظاره
- شمارهٔ ۵۱۲ — ای دل متاع جان به خرابات برده به
- شمارهٔ ۵۰۶ — باز آن مه در سمند ناز در جولان شده
- شمارهٔ ۵۱۱ — جان شهید عشق بجانان سپرده به
- شمارهٔ ۵۰۵ — ز دورت بینم و پوشم نر از غیرت دیده
- شمارهٔ ۵۱۴ — بر صید زخم خورده دویدن چه فایده
- شمارهٔ ۵۱۶ — یا رب از بستان حسنم سر و بالایی بده
- شمارهٔ ۵۱۸ — این منم هر شام چون پروانه جایی سوخته
- شمارهٔ ۵۲۰ — کاکل به تاب رفته ز دام که جستهای
- شمارهٔ ۵۱۵ — بازم ز جفایی دل افگار شکسته
- شمارهٔ ۵۱۳ — از ما رموز غنچه ی لعلت نهفته به
- شمارهٔ ۵۱۹ — منمای سوار گردی به عنان تو روانه
- شمارهٔ ۵۱۷ — زهی روی دل افروزت چراغ منظر دیده
- شمارهٔ ۵۲۱ — گاهی عتاب و گاه ترحم نمودهای
- شمارهٔ ۵۲۲ — باز ای فلک نتیجهٔ انجم نمودهای
- شمارهٔ ۵۲۴ — من کیستم شکستهدل هیچکارهای
- شمارهٔ ۵۲۷ — صوفی ز کعبه رو به خرابات کردهای
- شمارهٔ ۵۲۶ — به چشم من ز دگر روزها فزون شدهای
- شمارهٔ ۵۲۳ — خلقی به حسن خویش گرفتار دیدهای
- شمارهٔ ۵۲۵ — ساقی چه سر گران به من زار گشتهای
- شمارهٔ ۵۲۸ — ای برده دل از دلبران حسنت ز روی دلبری