فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- غزل شمارهٔ ۱۲۵ — در سرم فتنه ای و سودائیست
- غزل شمارهٔ ۱۲۳ — عاشقی در بندگیهاسر براهم کرده است
- غزل شمارهٔ ۱۲۴ — چنین رخسار زیبائی که دیده است
- غزل شمارهٔ ۱۲۰ — عرصه لامکان سرای من است
- غزل شمارهٔ ۱۲۶ — هر جا معشوق تازه روئی است
- غزل شمارهٔ ۱۲۲ — مرا سودای عشق آئین دین است
- غزل شمارهٔ ۱۲۱ — بادهٔ عشق در کدوی من است
- غزل شمارهٔ ۱۲۷ — هر چه تو میکنی همه خوبست
- غزل شمارهٔ ۱۳۰ — جنونی در سرم ماوا گرفتست
- غزل شمارهٔ ۱۲۹ — دگر آزار مادر دل گرفتست
- غزل شمارهٔ ۱۳۵ — پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست
- غزل شمارهٔ ۱۲۸ — جان روشندلان که مظهر تست
- غزل شمارهٔ ۱۳۱ — دلم دیگر جنون از سرگرفته است
- غزل شمارهٔ ۱۳۲ — دلم با گلرخان تا خو گرفتست
- غزل شمارهٔ ۱۳۴ — از غم هستی چو رستم غمگسار آمد بدست
- غزل شمارهٔ ۱۳۳ — نه فلک چرخ زنان سودائی تست
- غزل شمارهٔ ۱۳۹ — باز آمدم با نقل و می سرمست از جام الست
- غزل شمارهٔ ۱۳۸ — مگو که چهره او را نقاب در پیشست
- غزل شمارهٔ ۱۴۱ — آن ملاحت که تو داری گهر حسن آنست
- غزل شمارهٔ ۱۳۷ — عشق بیچون تو یارب در دل من چون نشست
- غزل شمارهٔ ۱۴۳ — یار را روی دل بسوی منست
- غزل شمارهٔ ۱۳۶ — الهی بکامم شرابی فرست
- غزل شمارهٔ ۱۴۲ — عشق در راه طلب راهبر مردانست
- غزل شمارهٔ ۱۴۰ — زاهدا قدح بردار این چه غیرت خام است