غالب دهلوی

زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.

آثار غالب دهلوی

• غالب دهلوی
  • دیوان اشعار

شعرهای غالب دهلوی

• شمارهٔ ۱۳۰ — حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد
• شمارهٔ ۱۳۴ — صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد
• شمارهٔ ۱۲۹ — ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد
• شمارهٔ ۱۳۶ — شادم به خیالت که ز تابم به در آورد
• شمارهٔ ۱۳۵ — هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد
• شمارهٔ ۱۳۳ — از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد
• شمارهٔ ۱۳۱ — در کلبه ما از جگر سوخته بو برد
• شمارهٔ ۱۳۲ — اگر به دل نخلد هر چه از نظر گذرد
• شمارهٔ ۱۳۸ — صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد
• شمارهٔ ۱۴۰ — گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد
• شمارهٔ ۱۴۳ — خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد
• شمارهٔ ۱۳۷ — اگر داغت وجودم را در اکسیر نظر گیرد
• شمارهٔ ۱۴۲ — نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد
• شمارهٔ ۱۴۱ — تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد
• شمارهٔ ۱۳۹ — من به وفا مردم و رقیب به در زد
• شمارهٔ ۱۴۴ — گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسد
• شمارهٔ ۱۴۵ — خوبان نه آن کنند که کس را زیان رسد
• شمارهٔ ۱۴۶ — نیست وقتی که به ما کاهشی از غم نرسد
• شمارهٔ ۱۴۷ — هر ذره را فلک به زمین‌بوس می‌رسد
• شمارهٔ ۱۴۹ — ترا گویند عاشق دشمنی آری چنین باشد
• شمارهٔ ۱۵۰ — به ره با نقش پای خویشم از غیرت سری باشد
• شمارهٔ ۱۵۲ — شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد
• شمارهٔ ۱۵۱ — تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد
• شمارهٔ ۱۴۸ — ز رشک ست این که در عشق آرزوی مردنم باشد