غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۱۷۷ — دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود
- شمارهٔ ۱۸۰ — چاک از جیبم به دامان می‌رود
- شمارهٔ ۱۸۴ — دگر فریب بهارم سر جنون ندهد
- شمارهٔ ۱۷۹ — عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود
- شمارهٔ ۱۷۸ — تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود
- شمارهٔ ۱۸۱ — چون گویم از تو بر دل شیدا چه می‌رود؟
- شمارهٔ ۱۸۳ — دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد
- شمارهٔ ۱۸۲ — چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود
- شمارهٔ ۱۸۷ — نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی‌آید
- شمارهٔ ۱۸۸ — چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آید
- شمارهٔ ۱۸۵ — غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد
- شمارهٔ ۱۹۰ — ز بس تاب خرام کلکم آذر بیزد از کاغذ
- شمارهٔ ۱۸۹ — کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید
- شمارهٔ ۱۸۶ — داغم از پرده دل رو به قفا می‌آید
- شمارهٔ ۱۹۲ — ای دل از گلبن امید نشانی به من آر
- شمارهٔ ۱۹۱ — به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر
- شمارهٔ ۱۹۴ — بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر
- شمارهٔ ۱۹۶ — بیا و جوش تمنای دیدنم بنگر
- شمارهٔ ۱۹۹ — ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور
- شمارهٔ ۲۰۰ — ای شوق به ما عربده بسیار میاموز
- شمارهٔ ۱۹۷ — در گریه از بس نازکی رخ مانده بر خاکش نگر
- شمارهٔ ۱۹۵ — بتی دارم ز شنگی روزگاران خو، بهاران بر
- شمارهٔ ۱۹۸ — بر دل نفس غمم سرآور
- شمارهٔ ۱۹۳ — مژده ای ذوق خرابی که بهارست بهار