غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۸۵ — هر ذره محو جلوه حسن یگانه‌ای‌ست
- شمارهٔ ۸۱ — در بند تو چشم از دو جهان دوخته ای هست
- شمارهٔ ۸۴ — اختری خوشتر ازینم به جهان می بایست
- شمارهٔ ۸۶ — ظهور بخشش حق را ذریعه بی سببی ست
- شمارهٔ ۸۲ — غبار طرف مزارم به پیچ و تابی هست
- شمارهٔ ۸۷ — با من که عاشقم سخن از ننگ و نام چیست؟
- شمارهٔ ۸۸ — گفتم به روزگار سخنور چو من بسی ست
- شمارهٔ ۸۳ — هند را رند سخن پیشه گمنامی هست
- شمارهٔ ۸۹ — لعل تو خسته اثر التماس کیست؟
- شمارهٔ ۹۱ — در گرد ناله وادی دل رزمگاه کیست؟
- شمارهٔ ۹۰ — ببین که در گل و مل جلوه گر برای تو کیست؟
- شمارهٔ ۹۲ — در تابم از خیال که دل جلوه گاه کیست؟
- شمارهٔ ۹۳ — نه هرزه همچو نی از مغزم استخوان خالی ست
- شمارهٔ ۹۴ — گلشن به فضای چمن سینه ما نیست
- شمارهٔ ۹۵ — بلبل دلت به ناله خونین به بند نیست
- شمارهٔ ۹۶ — منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست
- شمارهٔ ۱۰۴ — یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت
- شمارهٔ ۹۷ — دل بردن ازین شیوه عیانست و عیان نیست
- شمارهٔ ۹۹ — یاد از عدو نیارم وین هم ز دوربینی ست
- شمارهٔ ۱۰۰ — خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت
- شمارهٔ ۱۰۱ — گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت
- شمارهٔ ۱۰۳ — بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت
- شمارهٔ ۹۸ — چه فتنه ها که در اندازه گمان تو نیست
- شمارهٔ ۱۰۲ — ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت